ÇAST NË TËRBAÇ
Albert HABAZAJ
O i bukuri im, Tërbaçi im
O kura natyrore për shërim!
Sa herë të ndjej në shpirt e më vjen ‘ú
Vij me mall e hidhem në krahët e tu.
Tungjatjeta – më thotë lumi – Mirë se erdhe – mali
Buzëqesh ballin Tërbaçi, kur derën i hap djali.
Sa mirë që vjen, o bir, po eja më shpesh
Ngado që të shkosh, si unë nuk do gjesh.
Rrofsh që më mbulon të mos mërdhij
Si ti, secili t’i mbajë fort rrënjët e tij.
Po, kam një merak, si i thonë fjalës,
Shikomëni pakëz edhe tej fasadës.
Mos më lyeni vetëm buzët me buzëkuq
Kam ca plagë që më lëndojnë në trup.
Për ju më dhemb shpirti, sa unë e di
Ngela me ca pleq e shumë pak fëmijë.
Sa pak zjarre e oxhaqe që bëjnë tym
Qilim lulesh kam dhe zogj në fluturim.
Me këtë natyrë që më fali i madhi Zot
Pa ju, tretem si qiriri, e laj ditën me lot.
Në të shtrenjtën vendlindje një çast përmallimi
Kalova trishtuar me një dritë reflektimi…
I bukur Tërbaçi im
Ti je kura për shërim!
Tërbaç, e diel, 29 Mars 2026
***
I shkreti zog…
Albert HABAZAJ
Nuk është aq e bukur sa duket dëbora,
Nuk është aq e pafajshme sa na thonë,
Ta dini: ajo është katile e tmerrshme,
Ta dini: një zog i vogël dha shpirt në borë!…
Nuk fluturoi më dot në qiell me shokë,
Vocërraku kishte rënë në mes të rrugës,
I kishte ngrirë zemra simbolit të lirisë,
Përmbysur e gjeta kur kthehesha pas punës.
Në nënshtrimin e tij ndaj fatit, më dukej
Aq i mrekullueshëm, sa e mora në dorë,
E vendosa të prehej mes një gjelbërimi,
Iku nga jeta, i shkreti zog. Ah, moj borë!…
***
XHEMIL DUKA DHE MANDOLINA E LIRISË
Albert HABAZAJ
Rrëzë maleve të larta të Lumit të Vlorës
Pushka dhe pena binjake kanë qenë,
Dhe bijtë e Vranishtit si zogjtë e shqiponjës
Emër me firmë në histori kanë lënë.
Nga Gurra e Vranishtit e kthjellët, e kulluar
Janë lartuar bredha të blertë, të bukur,
Një nga ata edhe Mësuesi i Merituar
Me “syrin në belxhik” që s’ luftoi për t’u dukur.
Nga rrënja – fisnik në udhëtimin për dritë
Shndriti për brezat Xhemil Veli Adem Duka,
Ajo derë e bardhë Plakun e Flamurit ka pritur
Në atë derë bujare kombëtare qe buka.
Dy abetaret e shenjta të Ismail Qemalit
Miku i Halim Xhelos dhe Jani Mingës
Ua mësoi Pishtari fëmijëve të fshatit
Me zë e shpirt dhe tingujt e mandolinës.
Ato abetare të Naum Veqilharxhit
Sa zjarre ndezën në Labëri e Vlorë,
Mësuesi në çetën e Sali Kapedanit
Luftoi si trimat me armë në dorë.
Ai që prind i dytë u bë për vogëlushët,
Ai që si vëlla i mësonte banorët e Lumit,
Ai që si kreshnik në zemra ndezi prushe,
Që me dritën e tij ia preu fuqinë plumbit.
Para tij Merçan Qejvani e Daut Seferi,
Dy llambadarë heroikë të arsimit,
Xhemil Duka me shtatë ngjyrat e ylberit
U shfaq në qiellin me vetëtima të Vranishtit.
Dhe stafeta e tij kalon nga bredhi në bredh
Dhe Vranishti me supe në mal të krenarisë,
“Do filloj duke menduar” vargje derdh
Me tingujt ëmbël të mandolinës së lirisë.
Tiranë, 04.04.2026
***
TRISHTOHEN LULET NGA MARSI I HIDHUR
Në kujtim të tragjedisë së 28 Marsit 1997 në kanalin e Otrantos me përmbytjen e Katërit të Radës
Albert HABAZAJ
Trishtohen lulet nga marsi i hidhur
Dhe bregu bregut i mban mëri,
Për jetët pa faj që thellë kanë ikur
Vyshken lulet nga ai mars i zi.
Përvitshëm, kur vjen njëzet e tetë marsi
Rituali i pikëllimit nxin nga ritet mortore,
Sa thonë që Otrantos buza e shpirti i plasi
Sa thonë që dhe dallgët ndihen fajtore.
Të pafajshmit ata që i hipën ëndrrës
Dhe u bënë qivure në fund të detit,
Nga drithërima ime dhemb refren i këngës
Nga harrimi, nga heshtja rrëqethëse e shtetit.
Përditë në monument të memories ata
I kemi me frymën tonë fatkeqët në gjëmë,
As nënat shamizeza, as Shqipëria s’u dha
Nuk thahen lulet, se në kopsht kanë rrënjë.
Vlorë, e premte, 28 Mars 2026
