MES PAPËRSOSMËRISË DHE VIRTYTIT: RRUGËTIMI DREJT TË BËRIT NJERI
Nga Prof. Enver N. Rexhaj, Prizren, më 3 nëntor 2026
Sa herë e kemi gjykuar veten për një gabim, ndërsa të njëjtin gabim te dikush tjetër e kemi parë me më shumë mirëkuptim? Sa herë jemi përpjekur të dukemi të fortë e të përsosur, duke fshehur pasiguri që as vetë nuk kemi ditur t’i kuptojmë? Ndoshta një nga sfidat më të mëdha të natyrës njerëzore është të pranojmë se, për t’u bërë më të mirë, së pari duhet të kemi guximin ta shohim veten ashtu siç jemi.
Ekziston një thënie që i atribuohet Konfucit: “Virtyti nuk qëndron në vetmi; ai duhet të ketë fqinjë.” Kjo na kujton se virtyti nuk është vetëm një bindje e brendshme, por dëshmohet edhe përmes mënyrës se si sillemi me të tjerët.
Të gjithë kemi mangësi, pasiguri dhe kundërthënie. Nga këndvështrimi psikologjik, njohja e vetvetes është një hap i rëndësishëm drejt pjekurisë emocionale. Të kuptojmë pse zemërohemi, pse e kemi të vështirë ta pranojmë gabimin apo pse kërkojmë miratimin e të tjerëve, na ndihmon të reagojmë me më shumë vetëdije. T’i njohësh dobësitë e tua nuk do të thotë të jesh i dobët, por të jesh i gatshëm të rritesh. Përsosmëria, në këtë kuptim, nuk është mungesa e të metave, por përpjekja e vazhdueshme për t’i kuptuar ato dhe për të mësuar prej tyre.
Virtyti merr kuptimin e tij të plotë në marrëdhëniet njerëzore. Durimi vihet në provë kur dikush na kundërshton, drejtësia kur interesi ynë përplaset me atë që është e drejtë, ndërsa dhembshuria kur përballemi me vështirësitë e dikujt tjetër. Të jesh njeri i mirë nuk do të thotë të kënaqësh këdo apo të harrosh veten, por të gjesh ekuilibrin mes respektit për veten dhe respektit për të tjerët. Edhe shoqëria bëhet më e mirë kur mësojmë të reflektojmë për veten përpara se të gjykojmë të tjerët dhe kur zgjedhim mirëkuptimin, ndershmërinë dhe përgjegjësinë në vend të paragjykimit.
Në fund, vlera e njeriut nuk matet me faktin nëse ka arritur të mos gabojë, por me guximin për t’i njohur gabimet, për të mësuar prej tyre dhe për të mos reshtur së përmirësuari veten. Nuk është përsosmëria ajo që na bën më njerëzorë, por vetëdija për papërsosmërinë tonë dhe mënyra se si zgjedhim të jetojmë me të.
Sepse virtyti nuk dëshmohet në fjalët që themi për të mirën, por në veprimet që bëjmë kur askush nuk na sheh, në respektin që tregojmë kur nuk pajtohemi dhe në mirësinë që zgjedhim edhe atëherë kur mund të sillemi ndryshe.
Në fund të fundit, nuk bëhemi më të mirë duke u përpjekur të dukemi të përsosur, por duke pasur guximin të ndryshojmë aty ku kemi gabuar. Dhe ndoshta ky është kuptimi më i thellë i të bërit njeri: të mos jetojmë vetëm për t’u bërë dikush në sytë e të tjerëve, por të bëhemi njerëz që, përmes pranisë dhe veprimeve të tyre, e bëjnë botën pak më të mirë.
——————————
NË KATIN E MESËM TË POLITIKËS: QYTETARI MES TYMIT, ZHURMËS DHE ILUZIONEVE
Nga Prof. Enver N. Rexhaj, Prizren, më 30 tetor 2026
