Pa SHBA-të, NATO-n dhe UÇK-në nuk do kishim sot Kosovën shtet të pavarur
Nga Skënder Sadri KAPITI
(kujtesë me rastin e 17 Shkurtit, Ditës së Pavarësisë së Kosovës)
KOSOVA DUHET TË QËNDROJË FORT E MË FORT DHE ME BESNIKËRI KRAH SHBA-ve
Shqiptarët duhet ta mbajnë të freskët në memorien e tyre rolin, ndihmën dhe kontributin e madh amerikan për mbijetesën e Shqipërisë dhe Lirinë e Kosovës.
Shqiptarët duhet ta ndëshkojnë me votë atë politikë e cila largon Kosovën dhe Shqipërinë nga SHBA, sepse pa ndihmën e SHBA-ve është e pamundur që shqiptarët të bëjnë vetë ndonjë gjë të madhe kombëtare, as të sigurojnë sigurinë dhe garancinë e zhvillimeve politike e shtetërore, demokratike, të drejtësisë e të lirisë.
Duhet të ndëshkohet korrupsioni dhe politikanët që kanë interesin personal mbi atë kombëtar, sepse interesi kombëtar shqiptar është i lidhur me SHBA-të, me aleatin më të madh të shqiptarëve. Mirëpo mjerisht ka injorantë enveristë akoma, ka serbofilë, por ka edhe të verbër që verbërisht votojnë.Dhe shërbimi më i madh që politikanët injorantë i bëjnë Serbisë është ftohja e marrëdhënieve shqiptaro-amerikane si dhe dobësimi i marrëdhënieve të Kosovës me BE-në, sepse injorantët politikanë shqiptarë e dinë shumë mirë se SHBA-të janë ato kryesisht që e çliruan Kosovën, janë SHBA-të shteti i parë që njohu Pavarësinë e Kosovës; dhe serbofilët e fshehtë e dinë se prej SHBA-ve i erdhën Kosovën numri më i madh i njohjeve ndërkombëtare, dhe se ato e mbështesin demokrcinë, luftën kundër korrupsionit dhe ndërtimin e shtetit ligjor në Kosovë. Janë po SHBA-të garant i Shtetit dhe i sigurisë për Kosovën, kush e armatos Kosovën, prej kujt Serbia nuk guxon të cënojë ushtarakisht territorin e Kosovës?!
Proamerikanizmin fallco nuk mund ta mbulojnë politika, politikanët dhe shtetarët e korruptuar dhe as hajdutët e shtetit të Shqipërisë dhe të Kosovës me mashtrime e deklarata fallco.Të korruptuarit, hajdutët dhe të kriminalizuarit e politikës e të sistemit përbëjnë kërcënim serioz për shtetet shqiptare dhe kombin.Këta të tillët kurrë nuk do mund të mashtrojnë gjithmonë as opinionin e brëndshëm dhe as SHBA-të.
Fjalimi historik kur Bill Clinton dha urdhërin për bombardimin e Serbisë
Më 24 mars të vitit 1999, aeroplanët e NATO-s filluan bombardimet kundër pozicioneve strategjike të ushtrisë së ish-Jugosllavisë, Urdhrin për fillimin e fushatës bombarduese e ka dhënë presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Bill Clinton,
Presidenti mbajti para popullit amerikan fjalimin historik, duke lajmëruar se i kishte urdhëruar Aleancën Atlantike të fillonte operacionin ushtarak, si mundësi e vetme e përfundimit të luftimeve në Kosovë.
Fjalimi i plotë:
Bashkëkohësit e mi amerikanë, sot forcat tona të armatosura u bashkuan me aleatët tanë të NATO-s në sulme ajrore kundër forcave serbe përgjegjëse për brutalitetin në Kosovë. Ne kemi vepruar me vendosmëri për disa arsye.
Ne veprojmë për të mbrojtur mijëra njerëz të pafajshëm në Kosovë nga një ofensivë ushtarake në rritje.
Ne veprojmë për të parandaluar një luftë më të gjerë, për të shpërndarë një kuti pluhuri në zemër të Evropës, e cila ka shpërthyer dy herë më parë në këtë shekull me rezultate katastrofike.
Ne veprojmë të qëndrojmë të bashkuar me aleatët tanë për paqe. Duke vepruar tani, po i mbajmë vlerat tona, duke mbrojtur interesat tona dhe duke avancuar shkakun e paqes.
Sonte dëshiroj të flas me ju për tragjedinë në Kosovë dhe pse ka rëndësi për Amerikën që ne të punojmë me aleatët tanë për t’i dhënë fund asaj.
Së pari, më lejoni t’ju shpjegoj se për çfarë po i përgjigjemi. Kosova është një provincë e Serbisë, në mes të Evropës juglindore dhe rreth 160 milje në lindje të Italisë. Kjo është më pak se distanca midis Uashingtonit dhe Nju Jorkut, dhe vetëm rreth 70 milje në veri të Greqisë.
Njerëzit e saj janë kryesisht shqiptarë etnikë dhe kryesisht myslimanë.
Në 1989 kreu i Serbisë, Slobodan Milosheviç, i njëjti lider i cili nisi luftërat në Bosnje dhe Kroaci dhe u zhvendos kundër Sllovenisë në dekadën e fundit, e hoqi Kosovën nga autonomia kushtetuese që i pëlqeu popullit, duke mohuar kështu të drejtën e tyre për të folur gjuhën e tyre shkolla, formojnë jetën e tyre të përditshme. Për vite të tëra, kosovari luftoi në mënyrë paqësore për t’i kthyer të drejtat e veta. Kur Presidenti Millosheviq i dërgoi trupat dhe policët për t’i shtypur ato, lufta u bë e dhunshme.
Vjeshtën e kaluar, diplomacia jonë, e mbështetur nga kërcënimi i forcës nga aleanca jonë e NATO-s, ndaloi luftimet për pak kohë dhe shpëtoi dhjetëra mijëra njerëz nga ngrirja dhe uria në kodra ku kishin ikur për të shpëtuar jetën e tyre. Dhe muajin e kaluar, me aleatët tanë dhe Rusinë, ne propozuam një marrëveshje paqeje për t’i dhënë fund luftimeve për mirë. Krerët kosovarë nënshkruan atë marrëveshje javën e kaluar.
Edhe pse nuk u jep atyre gjithçka që duan, megjithëse populli i tyre po vazhdonte të luftonte, ata panë se një paqe e drejtë është më e mirë se një luftë e gjatë dhe e pamposhtur.
Krerët serbë, nga ana tjetër, refuzuan madje të diskutonin elementët kryesorë të marrëveshjes së paqes. Ndërsa kosovarët po thoshin po për paqen, Serbia stacionoi 40,000 trupa në dhe rreth Kosovës në përgatitje për një ofensivë të madhe dhe në shkelje të qartë të angazhimeve që kishin bërë.
Tani ata kanë filluar të lëvizin nga fshati në fshat, duke i sulmuar civilët dhe duke ndezur shtëpitë e tyre. Ne kemi parë njerëz të pafajshëm të marrë nga shtëpitë e tyre, të detyruar të bie në gjunjë në pluhur dhe të mbuluar me plumba. Burrat kosovarë u tërhoqën nga familjet, etërit dhe djemtë së bashku, u rreshtuan dhe qëlluan me gjak të ftohtë. Kjo nuk është luftë në kuptimin tradicional. Është një sulm nga tanket dhe artileria për një popull shumë të pambrojtur, udhëheqësit e të cilit tashmë kanë rënë dakord për paqen.
Përfundimi i kësaj tragjedie është një domosdoshmëri morale. Është gjithashtu e rëndësishme për interesat kombëtare të Amerikës. Hidhni një sy në këtë hartë. Kosova është një vend i vogël, por ajo qëndron në një vijë madhore midis Evropës, Azisë dhe Lindjes së Mesme, në vendin e takimit të Islamit dhe të degëve perëndimore dhe ortodokse të krishterimit.
Në jug janë aleatët tanë, Greqia dhe Turqia. Në veri, aleatët tanë të rinj demokratikë në Evropën Qendrore. Dhe në të gjithë Kosovën, ka vende të tjera të vogla, duke luftuar me sfidat e tyre ekonomike dhe politike, vende që mund të përmbysen nga një valë e re e madhe e refugjatëve nga Kosova.
Të gjithë përbërësit për një luftë të madhe janë atje. Ankesat e vjetra, duke luftuar demokracitë dhe mbi të gjitha, një diktator në Serbi, i cili nuk ka bërë asgjë që nga përfundimi i Luftës së Ftohtë, por fillon luftëra të reja dhe derdh benzinë në flakët e ndarjes etnike dhe fetare.
Sarajeva, kryeqyteti i Bosnjes fqinje, është vendi ku filloi Lufta e Parë Botërore. Lufta e Dytë Botërore dhe Holokausti e përfshinë këtë rajon. Në të dy luftërat Evropa ishte e ngadaltë për të njohur rreziqet, dhe Shtetet e Bashkuara pritën edhe më gjatë për të hyrë në konflikte. Vetëm imagjinoni nëse liderët në atë kohë kishin vepruar me mençuri dhe në fillim, sa shumë jetë mund të ishin shpëtuar? Sa amerikanë nuk do të duhej të vdisnin?
Mësuam disa nga mësimet e njëjta në Bosnjë vetëm pak vite më parë. Bota nuk veproi sa më herët për ta ndalur atë luftë. Dhe të mos harrojmë se çfarë ka ndodhur. Njerëz të pafajshëm u futën në kampe, fëmijët u vranë nga snajperët gjatë rrugës për në shkollë, fushat e futbollit dhe parqet u shndërruan në varreza. Një e katërta e një milion njerëzve u vranë, jo për shkak të ndonjë gjëje që kishin bërë, por për shkak se kush ishin. Dy milionë boshnjakë u bënë refugjatë.
Ky ishte genocid në zemër të Evropës, jo në vitin 1945, por në vitin 1995. Jo në disa lajme të prera nga koha e prindërve dhe gjyshërve tanë, por në kohën tonë, duke sfiduar njerëzimin tonë dhe vendosmërinë tonë.
Në atë kohë, shumë njerëz besonin se asgjë nuk mund të bëhej për t’i dhënë fund gjakderdhjes në Bosnje. Ata thanë: “Po, kjo është ashtu siç janë ata njerëz në Ballkan”. Por, kur ne dhe aleatët tanë u bashkuam me boshnjakë të guximshëm për të qëndruar deri tek agresorët, ne ndihmuam t’i japim fund luftës. Mësuam se në Ballkan, mosveprimi përballë brutalitetit thjesht fton brutalitetin. Por vendosmëria mund të ndalojë ushtritë dhe të shpëtojë jetën.
Ne duhet ta zbatojmë atë mësim në Kosovë, para se të ndodhë në Bosnje, ndodh edhe atje.
Gjatë muajve të fundit, ne kemi bërë gjithçka që mundëm për të zgjidhur këtë problem në mënyrë paqësore. Sekretari Albright ka punuar pa u lodhur për një marrëveshje të negociuar. Z. Millosheviq ka refuzuar.
Të dielën kam dërguar Ambasadorin Dik Holbrooke në Serbi për t’i bërë të qartë atij përsëri në emër të Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve tanë të NATO-s se ai duhet të respektojë zotimet e tij dhe të ndalë represionin e tij ose të përballet me veprime ushtarake. Përsëri, ai refuzoi.
Sot, ne dhe 18 aleatët tanë të NATO-s pranuan të bënin atë që thamë ne do të bënim, çfarë duhet të bëjmë për të rivendosur paqen. Misioni ynë është i qartë – për të demonstruar seriozitetin e qëllimit të NATO-s, në mënyrë që udhëheqësit serb të kuptojnë domosdoshmërinë e ndryshimit të kursit, për të penguar një ofensivë edhe më të përgjakshme kundër civilëve të pafajshëm në Kosovë dhe nëse është e nevojshme të dëmtojë seriozisht kapacitetin e ushtrisë serbe për të dëmtuar popullit të Kosovës.
Shkurt, nëse Presidenti Millosheviç nuk do të bëjë paqe, ne do ta kufizojmë aftësinë e tij për të bërë luftë.
Tani dua të jem i qartë me ju, ka rreziqe në këtë aksion ushtarak – rreziku për pilotët tanë dhe njerëzit në terren. Mbrojtja ajrore e Serbisë është e fortë. Ajo mund të vendosë të intensifikojë sulmin e saj ndaj Kosovës, ose të kërkojë të na dëmtojë neve ose aleatët tanë kudo tjetër. Nëse po, ne do të japim një përgjigje të fortë.
Shpresojmë se zoti Millosheviq do të kuptojë se kursi i tij i tanishëm është vetë-destruktiv dhe i paqëndrueshëm. Nëse vendos të pranojë marrëveshjen e paqes dhe të çmilitarizojë Kosovën, NATO ka rënë dakord të ndihmojë për ta zbatuar atë me një forcë paqeruajtëse.
Nëse NATO është e ftuar ta bëjë këtë, trupat tona duhet të marrin pjesë në atë mision për të mbajtur paqen, por unë nuk kam ndërmend t’i fus trupat tona në Kosovë për të luftuar një luftë.
A i justifikojnë interesat tona në Kosovë rreziqet për forcat tona të armatosura? Mendova shumë dhe shumë për këtë pyetje. Unë jam i bindur se rreziqet e veprimit janë shumë më të mëdha se rreziqet e mos veprimit – të rrezikshme për njerëzit e pambrojtur dhe për interesat tona kombëtare.
Nëse ne dhe aleatët tanë do të lejonin që kjo luftë të vazhdonte pa përgjigje, Presidenti Millosheviç do ta lexonte hezitimin tonë si një licencë për të vrarë. Do të ketë shumë masakra, dhjetëra mijëra refugjatë, viktima që qajnë për hakmarrje. Tani për tani, qëndrueshmëria jonë është e vetmja shpresë që populli i Kosovës duhet të jetë në gjendje të jetojë në vendin e vet pa patur frikë për jetën e vet.
Mos harroni, ne i kërkuam të pranonin paqen dhe ata bënë. Ne i kërkuam atyre që të premtonin të vendosnin krahët e tyre dhe ata ranë dakord. Ne u zotuam që ne, Shtetet e Bashkuara dhe 18 vendet e tjera të NATO-s do të rrinë pranë tyre nëse ata do të bënin gjënë e duhur. Nuk mund t’i lëmë ata tani.
Paramendoni se çfarë do të ndodhte nëse ne dhe aleatët tanë do të vendosnin të shihnin mënyrën tjetër, pasi këta njerëz u masakruan në pragun e NATO-s. Kjo do të diskreditonte NATO-n, gur themeli në të cilin siguria jonë është mbështetur për 50 vjet.
Ne gjithashtu duhet të kujtojmë se ky është një konflikt pa kufij natyral kombëtar. Më lejoni t’ju kërkoj të shikoni përsëri në një hartë. Pikat e kuqe janë qytete që serbët kanë sulmuar. Shigjetat tregojne levizjen e refugjateve ne veri, lindje dhe jug. Tashmë, kjo lëvizje po kërcënon demokracinë e re në Maqedoni, e cila ka pakicën shqiptare dhe një pakicë turke.
Tashmë, forcat serbe kanë bërë përpjekje në Shqipëri nga të cilat kosovarët kanë gjetur mbështetje. Shqipëria ka një pakicë greke. Le të digjet një zjarr këtu në këtë zonë dhe flakët do të përhapen.
Përfundimisht, aleatët kryesorë të SH.B.A.-së mund të tërhiqen në një konflikt më të gjerë – një luftë që do të detyrohemi të përballemi më vonë, vetëm me rrezik shumë më të madh dhe me kosto më të madhe.
Unë kam një përgjegjësi si president për t’u marrë me probleme të tilla si kjo para se të bëjnë dëm të përhershëm për interesat tona kombëtare. Amerika ka një përgjegjësi të qëndrojë me aleatët tanë kur ata përpiqen të shpëtojnë jetën e pafajshme dhe të ruajnë paqen, lirinë dhe stabilitetin në Evropë. Kjo është ajo që po bëjmë në Kosovë.
Nëse ne kemi mësuar ndonjë gjë nga shekulli duke u afruar, është se nëse Amerika do të jetë e begatë dhe e sigurtë, ne kemi nevojë për një Evropë që është e begatë, e sigurtë, e pandarë dhe e lirë.
Ne kemi nevojë për një Evropë që po bashkohet, jo duke u ndarë. Një Evropë që ndan vlerat tona dhe ndan barrën e udhëheqjes. Ky është themeli mbi të cilin varet siguria e fëmijëve tanë. Prandaj unë e kam mbështetur bashkimin politik dhe ekonomik të Evropës. Kjo është arsyeja pse ne solli Poloninë, Hungarinë dhe Republikën Çeke në NATO, dhe ripërcaktuan misionin e saj. Dhe arriti në Rusi dhe Ukrainë për partneritete të reja.
Tani cilat janë sfidat për atë vizion të një Evrope të qetë, të sigurt, të bashkuar dhe të qëndrueshme? Sfida e forcimit të një partneriteti me Rusinë demokratike, që pavarësisht nga mosmarrëveshjet tona, është një partner konstruktiv në punën e ndërtimit të paqes. Sfida e zgjidhjes së tensioneve midis Greqisë dhe Turqisë, dhe ndërtimin e urave me botën islamike.
Dhe së fundi, sfida e përfundimit të paqëndrueshmërisë në Ballkan, në mënyrë që këto hidhur, problemet etnike në Evropë të zgjidhen nga forca e argumentit, jo nga forca e bombave. Kështu që brezat e ardhshëm të amerikanëve nuk duhet ta kalojnë Atlantikun për të luftuar një tjetër luftë të tmerrshme. Është kjo sfidë që ne dhe aleatët tanë po përballen në Kosovë.
Kjo është arsyeja pse ne kemi vepruar tani – sepse ne kujdesemi për shpëtimin e jetës së pafajshme, sepse kemi një interes për të shmangur një luftë edhe më të ashpër dhe më të kushtueshme dhe për shkak se fëmijët tanë kanë nevojë dhe meritojnë një Evropë të qetë, të qëndrueshme dhe të lirë.
Mendimet dhe lutjet tona sonte duhet të jenë me burrat dhe gratë e forcave tona të armatosura, të cilët po ndërmarrin këtë mision për hir të vlerave tona dhe të ardhmërisë së fëmijëve tanë.
Perëndia i bekoftë ata dhe Perëndia e bekoftë Amerikën.
KUJTESË HISTORIKE: Letër falenderimi Presidentit amerikan Bush, 17 Shkurt 2008 nga qendra e mobilizimit të luftëtarëve të Lirisë,“Drenica” Durrës
Shpallja e Pavaresise se Kosoves diten e djeshme ka bere qe qytetaret e Durresit dhe me gjere te fillojne festimet qe ne oret e para te mengjesit. Ndonese me pak vonese, ne qender te qytetit te Durresit jane vendosur dje flamuj kombetare dhe parulla qe uronin Pavaresine e Kosoves’
Ne lokalin “Drenica” ne plazhin e Durresit jane mbledhur qindra njerez nga e gjithë Shqipëria per te ndjekur drejtperdrejt transmetimet e televizioneve ne lidhje me zhvillimet ne Prishtine. Skender Kapiti, nje nga pese vellezerit Kapiti, familja e te cileve u shperngul qe ne vitin 1922 nga Istogu i Kosoves, kane falenderuar dhe uruar te gjithe te pranishmit per kete ngjarje historike. Bujar Muharremi, ish diplomat shqiptar ne Prishtine, ka vleresuar rolin e qendres “Drenica”, e cila ne vitet 1998-99 u kthye ne nje baze te sigurt nga ku niseshin per ne front djemte e Kosoves qe vinin nga vendet e Perendimit. Gjate ketij tubimi eshte lexuar edhe nje leter falenderimi drejtuar presidentit te SHBA-se Xhorxh w. Bush.
Nga K. Jaupaj
Festa per shpalljen e Pavaresise se Kosoves ka vazhduar deri ne oret e para te mengjesit te djeshem ne restorant “Drenica”, ne plazhin e Durresit. Nje nga pronaret e lokalit, Skender Kapiti, tregon se darka e ofruar per gjithe personat qe erdhen per te festuar diten e madhe u shoqerua me fishekzjarre. Ndersa plazhi i Durresit, ku jeton nje komunitet i konsiderueshem kosovaresh dhe camesh, u ngjyros kuqezi. Automjetet ku ishte vendosur flamuri kuqezi pershkuan rruget e qytetit te dyte te Shqiperise deri ne oret e vona te mbremjes. Nga tubimi te “Drenica”, dikur qendra e rekrutimit te ushtareve te UÇK -se, iu dergua nje leter falenderimi Presidentit te SHBA, Xhorxh W. Bush, ku shprehej mirenjohja e shqiptareve per rolin e Amerikes ne luften per liri.
Presidentit te SHBA Xhorxh W. Bush. Mirenjohje perjete SHBA-se
I nderuar zoti President!
Ne, qytetaret e mbledhur nga qytete te ndryshme te Shqiperise per te festuar se bashku diten e 17 shkurtit te vitit 2008 si Diten e Shpalljes se Pavaresise se Kosoves, ju dergojme me kete rast pershendetjet dhe falenderimet tona me te perzemerta. E ndiejme se ky falenderim eshte me se i domosdoshem per arsye te rolit, te ndihmes dhe te kontributit te jashtezakonshem qe SHBA dhane per çlirimin dhe per Pavaresine e Kosoves.
Ne kujtojme gjithmone deklaraten qe disa vite me pare beri Presidenti i atehershem i SHBA, Xhorxh Bush (senior) i cili pati paralajmeruar Beogradin se Kosova eshte “vija e kuqe” pertej te ciles SHBA nuk do te lejonte akte dhune dhe terrori kunder shqiptareve. Ky qendrim i Presidentit Bush (senior) u perkrah dhe u mbeshtet me vone edhe nga administrata e Presidentit Bill Klinton.
Nepermjet Jush, deshirojme t’i shprehim mirenjohjen tone Kongresit te SHBA dhe institucioneve te tjera ligjvenese amerikane, te cilet kane qene gjithnje te ndjeshem ne miratimin e nje varg rezolutash, ku eshte denoncuar dhe denuar shkelja e te drejtave te njeriut ne Kosove, dhuna dhe terrori sistematik i Serbise ndaj shqiptareve te Kosoves, denimi i politikave te spastrimit etnik etj. Ne kujtesen tone historike nuk do te harrohet asnjehere mbremja e dates 24 mars te vitit 1999, kur avionet e NATO-s, mes te cileve edhe qindra avione te SHBA, filluan goditjen ajrore kunder Jugosllavise, duke ndermarre nje akt te pashembullt ne mbrojtje te jetes se nje populli te pafajshem nga zhdukja fizike vetem e vetem se ai i perkiste nje etnie dhe nje feje tjeter.
Pas çlirimit te Kosoves, SHBA vazhduan perpjekjet e tyre per konsolidimin e Kosoves se re, per forcimin e demokracise dhe te ekonomise se tregut. Ato bene gjithçka per te ngritur ne Kosove institucionet veteqeverisese si nje rruge logjike qe te conte drejt pavaresise se Kosoves.
Prioritet i ketyre institucioneve ishte dhe mbetet lufta kunder krimit te organizuar dhe kunder korrupsionit.
Ne, pjesemarresit e ketij tubimi festiv, cmojme faktin se SHBA asnjehere nuk dobesuan vemendjen e tyre ndaj problemit te Kosoves, me gjithe angazhimin e tyre maksimal ne luften kunder terrorizmit nderkombetar.
Roli aktiv i SHBA ne Afganistan, ne Irak, ne Lindjen e Mesme e gjetke nuk e larguan vemendjen Tuaj dhe te administrates qe Ju drejtoni nga zgjidhja e statusit final te Kosoves. Ne e çmojme se tepermi kete qendrim dhe perkrahje Tuajen.
Zoti President!
Te mbeshtetja e parimeve te lirise e te demokracise, te perhapja e te drejtes universale te popujve per liri, pavaresi e vetevendosje, duhen kerkuar respekti dhe pro-amerikanizmi i shqiptareve ndaj popullit amerikan dhe ndaj SHBA. Ne ju sigurojme se kjo miqesi eshte e fuqishme dhe e shkelqyer dhe se ajo do te fuqizohet akoma me shume ne te ardhmen. Ne besojme se nuk do te jete e larget dita qe ushtaret e djeshem te UÇK-se, ata qe ne kohe te veshtira te luftes per clirimin e Kosoves u bene aleate dhe partnere te sigurt te SHBA dhe te NATO-s, neser do te jene ushtare te Republikes se Kosoves qe do te shkojne per te mbrojtur lirine dhe demokracine kudo ne bote. Ata do te jene perkrah SHBA dhe demokracive te zhvilluara ne luften kunder terrorizmit nderkombetar.
Pranoni zoti President mirenjohjen tone me te thelle per Ju, per popullin amerikan dhe per Shtetet e Bashkuara te Amerikes.
Zoti e bekofte Ameriken!
Nga tubimi festiv me rastin e Shpalljes se Dites se Pavaresise se Kosoves.
Shqiperi, Durres, me 17 shkurt 2008. Koha Jonë, Festimet te Qendra e vullnetarëve të Lirisë “Drenica” Durres, leter falenderimi Presidentit Bush.
Nga fjalimi i ishsekretares së shtetit znj, Klinton me rastin e 100 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë në parlamentin shqiptar me 01 Nëntor 2012:
“Jam shumë e lumtur për marrëdhëniet tona historike, si edhe jam mirënjohëse për kontributin e shqiptarëve në SHBA. Ata janë pjesë e qeverisë amerikane dhe kanë restorantet më të mira në botë.
Zoti President, është nder i madh që sot mora urdhrin e Flamurit Kombëtar, do ta vlerësoj këtë për jetë. Ishte edhe një simbol tjetër i miqësisë së madhe midis nesh.
100 vjet më parë presidenti i SHBA-ve, Uillson mbrojti pavarësinë e Shqipërisë dhe ndaloi copëtimin e këtij vendin në fund të Luftës së Parë Botërore. Nga dekada që kanë ndryshuar presidentët amerikanë demokratë dhe republikanë, ata kanë përkrahur me vendosmëri të drejtat dhe lirët e shqiptarëve, jo vetëm këtu por në të gjithë rajonin.
Isha shumë e lumtur që bashkëshorti im krijoi fondacionin e sipërmarrjes si Presidenti Klinton krijoi fondin e sipërmarrjes për të sjellë investime në Shqipëri. Bush u bë presidenti i parë që viziton Shqipërinë dhe në 2009 Obama kishte kënaqësinë t’ju ftojë si anëtarët më të rinj të NATO-s. SHBA kanë qëndruar me ju për 100 vjetët e para të pavarësisë dhe do të qëndrojnë me ju edhe për 100 vjet të tjera”.
Durrës, 16 Shkurt 2026
