ÇFARË KA NDODHUR DHE PO NDODH REALISHT NË UKRAINË?!

E vërteta për Luftën në Ukrainë!

ÇFARË KA NDODHUR DHE PO NDODH REALISHT NË UKRAINË?!

Më 1 Prill 2022 – Revista “The Postil” ka botuar analizën më përmbajtësore për ngjarjet, para dhe gjatë luftës që po zhvillohet (nga 24 shkurti) në Ukrainë. Kjo analizë me titull: “Situata ushtarake në Ukrainë” (The Military Situation In The Ukraine) ka vlerë të veçantë për faktin sepse autori, Jacques Baud është një ish-kolonel i Shtabit të Përgjithshëm, ish-anëtar i inteligjencës strategjike zvicerane, specialist për vendet lindore. Ai u trajnua në shërbimet e inteligjencës amerikane dhe britanike dhe ka shërbyer si Shef i Politikave për Operacionet e Paqes të Kombeve të Bashkuara. Si ekspert i OKB-së për sundimin e ligjit dhe institucionet e sigurisë, Baud projektoi dhe drejtoi njësinë e parë shumëdimensionale të inteligjencës së OKB-së në Sudan. Ai ka punuar për Bashkimin Afrikan dhe ka qenë për 5 vjet përgjegjës për luftën, në NATO, kundër përhapjes së armëve të vogla. Ai ishte i përfshirë në diskutime me zyrtarët më të lartë ushtarakë dhe të inteligjencës ruse menjëherë pas rënies së BRSS. Brenda NATO-s, ai ndoqi krizën ukrainase të vitit 2014 dhe më vonë mori pjesë në programe për të ndihmuar Ukrainën. Është autor i disa librave mbi inteligjencën, luftën dhe terrorizmin, në veçanti “Le Détournement” botuar nga SIGEST, “Gouverner par les fake news”, “L’affaire Navalny”. Libri i tij i fundit është “Poutine, maître du jeu?”, botuar nga Max Milo. 

Në vijim ju ftojë të lexoni këtë analizë:

SITUATA USHTARAKE NË UKRAINË

Nga Jacques Baud, 1 Prill 2022

PJESA E PARË: RRUGA DREJT LUFTËS

Për vite me radhë, nga Mali në Afganistan, kam punuar për paqen dhe kam rrezikuar jetën për të. Prandaj, nuk bëhet fjalë për të justifikuar luftën, por për të kuptuar se çfarë na çoi drejt saj.

Le të përpiqemi të shqyrtojmë rrënjët e konfliktit të Ukrainës. Fillon me ata që në tetë vitet e fundit kanë folur për “separatistë” apo “pavarësi” nga Donbass. Ky është një emërtim i gabuar. Referendumet e kryera nga dy republikat e vetëshpallura të Donetskut dhe Luganskut në maj 2014, nuk ishin referendume të “pavarësisë” (независимость), siç kanë pretenduar disa gazetarë të paskrupullt, por referendume të “vetëvendosjes” ose “autonomisë”

(самостоятельность). Kualifikimi ‘pro-rus’ sugjeron se Rusia ishte një palë në konflikt, gjë që nuk ishte rasti, dhe termi “rusishtfolës” do të kishte qenë më i sinqertë.

Për më tepër, këto referendume u zhvilluan kundër këshillës së Vladimir Putin. Në fakt, këto republika nuk kërkonin të ndaheshin nga Ukraina, por të kishin një status autonomie, duke u garantuar atyre përdorimin e gjuhës ruse si gjuhë zyrtare – sepse akti i parë legjislativ i qeverisë së re që rezultoi nga përmbysja e sponsorizuar nga Amerika i Presidentit [të zgjedhur në mënyrë demokratike] Yanukovych, ishte shfuqizimi, më 23 shkurt 2014, i ligjit Kivalov-Kolesnichenko të vitit 2012 që e bëri rusishten gjuhë zyrtare në Ukrainë. Pak a shumë sikur puçistët gjermanë të vendosnin që frëngjishtja dhe italishtja të mos ishin më gjuhë zyrtare në Zvicër.

Ky vendim shkaktoi një stuhi në popullatën rusishtfolëse. Rezultati ishte një shtypje e ashpër kundër rajoneve rusishtfolëse (Odessa, Dnepropetrovsk, Kharkov, Lugansk dhe Donetsk) që u krye në fillim të shkurtit 2014 dhe çoi në militarizimin e situatës dhe disa masakra të tmerrshme të popullsisë ruse (në Odessa dhe Mariupol, më i dalluari).

Në këtë fazë, tepër i ngurtë dhe i zhytur në një qasje doktrinare ndaj operacioneve, shtabi i përgjithshëm ukrainas nënshtroi armikun, por pa arritur të mbizotërojë në të vërtetë. Lufta e zhvilluar nga autonomistët konsistonte në operacione shumë të lëvizshme të kryera me mjete të lehta. Me një qasje më fleksibël dhe më pak doktrinare, rebelët ishin në gjendje të shfrytëzonin inercinë e forcave ukrainase për t’i “mbërthyer” në mënyrë të përsëritur.

Në vitin 2014, kur isha në NATO, isha përgjegjës për luftën kundër përhapjes së armëve të vogla dhe ne po përpiqeshim të zbulonim dërgesat e armëve ruse për rebelët, për të parë nëse Moska ishte e përfshirë. Informacioni që morëm atëherë erdhi pothuajse tërësisht nga shërbimet e inteligjencës polake dhe nuk “përputhej” me informacionin që vinte nga OSBE [Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë] – dhe pavarësisht nga akuzat mjaft të vrazhda, nuk kishte dërgesa armësh dhe pajisje ushtarake nga Rusia.

Rebelët ishin të armatosur falë dezertimit të njësive ukrainase ruse-folëse që kaluan në anën rebele. Ndërsa dështimet e Ukrainës vazhduan, batalione tankesh, artilerie dhe kundërajrore shtuan radhët e autonomistëve. Kjo është ajo që i shtyu ukrainasit të angazhohen për Marrëveshjet e Minskut.

Koment: Kjo është e habitshme. Edhe ne supozuam se ata po merrnin të paktën disa armë ruse. Në fund të fundit, media perëndimore foli për ‘pushtimin rus të Ukrainës’ që nga dita e parë e ‘operacionit antiterror’ të Kievit në Donbass. Kjo thjesht tregon se, nëse vërtet dëshiron lirinë, duhet të luftosh vërtet për të, dhe vetë në pjesën më të madhe…

Por menjëherë pas nënshkrimit të Marrëveshjeve Minsk 1, Presidenti ukrainas Petro Poroshenko filloi një “operacion masiv anti-terrorist” (ATO/Антитерористична операція) kundër Donbassit. Të këshilluar keq nga oficerët e NATO-s, ukrainasit pësuan një disfatë dërrmuese në Debaltsevo, e cila i detyroi ata të përfshiheshin në Marrëveshjen Minsk 2.

Është thelbësore të kujtojmë këtu se marrëveshjet e Minsk 1 (shtator 2014) dhe Minsk 2 (shkurt 2015) nuk parashikonin ndarjen ose pavarësinë e republikave, por autonominë e tyre brenda kornizës së Ukrainës. Ata që i kanë lexuar Marrëveshjet (janë të paktë ata që në fakt i kanë lexuar) do të vërejnë se është shkruar se statusi i republikave do të negociohej mes Kievit dhe përfaqësuesve të republikave, për një zgjidhje të brendshme brenda Ukrainës.

Kjo është arsyeja pse, që nga viti 2014, Rusia ka kërkuar sistematikisht zbatimin e Marrëveshjeve të Minskut, duke refuzuar të jetë palë në negociata, sepse ishte një çështje e brendshme e Ukrainës. Nga ana tjetër, Perëndimi – i udhëhequr nga Franca – u përpoq sistematikisht të zëvendësonte Marrëveshjet e Minskut me “formatin e Normandisë”, i cili i vendosi rusët dhe ukrainasit ballë për ballë.

Megjithatë, le të kujtojmë se nuk ka pasur kurrë trupa ruse në Donbass para 23-24 shkurtit 2022. Për më tepër, vëzhguesit e OSBE-së nuk kanë vërejtur asnjëherë as gjurmën më të vogël të njësive ruse që vepronin në Donbass më parë. Për shembull, harta e inteligjencës amerikane e publikuar nga Washington Post më 3 dhjetor 2021 nuk tregon trupat ruse në Donbass.

Në tetor 2015, Vasyl Hrytsak, drejtor i Shërbimit të Sigurisë së Ukrainës (SBU), rrëfeu se vetëm 56 luftëtarë rusë ishin vëzhguar në Donbass. Kjo ishte saktësisht e krahasueshme me zviceranët që shkonin për të luftuar në Bosnje në fundjavë, në vitet 1990, ose francezët që shkojnë të luftojnë në Ukrainë sot.

Ushtria ukrainase ishte atëherë në një gjendje të mjerueshme. Në tetor 2018, pas katër vitesh luftë, kryeprokurori ushtarak ukrainas, Anatoly Matios, deklaroi se Ukraina kishte humbur 2700 burra në Donbass: 891 nga sëmundjet, 318 nga aksidentet rrugore, 177 nga aksidentet e tjera, 175 nga helmimet (alkooli, droga), 172 nga përdorimi i pakujdesshëm i armëve, 101 nga shkeljet e rregullave të sigurisë, 228 nga vrasjet dhe 615 nga vetëvrasjet.

Në fakt, ushtria ukrainase u minua nga korrupsioni i kuadrove të saj dhe nuk gëzonte më mbështetjen e popullatës. Sipas një raporti të Zyrës së Brendshme Britanike, në tërheqjen e rezervistëve mars/prill 2014, 70 për qind nuk u paraqitën në seancën e parë, 80 për qind për të dytën, 90 për qind për të tretën dhe 95 për qind për të katërtin. Në tetor/nëntor 2017, 70% e rekrutëve nuk u paraqitën në fushatën e tërheqjes “Vjeshtë 2017”. Këtu nuk llogariten vetëvrasjet dhe dezertimet (shpesh tek autonomistët), të cilat arritën deri në 30 përqind të fuqisë punëtore në zonën ATO. Të rinjtë ukrainas refuzuan të shkonin të luftonin në Donbass dhe preferuan emigracionin, gjë që shpjegon, të paktën pjesërisht, deficitin demografik të vendit.

Ministria e Mbrojtjes e Ukrainës më pas iu drejtua NATO-s për të ndihmuar që forcat e saj të armatosura të bëhen më “tërheqëse”. Pasi kam punuar tashmë në projekte të ngjashme në kuadër të Kombeve të Bashkuara, më kërkua nga NATO të merrja pjesë në një program për të rivendosur imazhin e forcave të armatosura të Ukrainës. Por ky është një proces afatgjatë dhe ukrainasit donin të lëviznin shpejt.

Pra, për të kompensuar mungesën e ushtarëve, qeveria ukrainase iu drejtua milicive paraushtarake. Në vitin 2020, ata përbënin rreth 40 për qind të forcave ukrainase dhe numëronin rreth 102,000 burra, sipas Reuters. Ata ishin të armatosur, financuar dhe trajnuar nga Shtetet e Bashkuara, Britania e Madhe, Kanadaja dhe Franca. Kishte më shumë se 19 kombësi.

Këto milici kishin vepruar në Donbass që nga viti 2014, me mbështetjen perëndimore. Edhe nëse dikush mund të debatojë për termin “nazist”, mbetet fakti se këto milici janë të dhunshme, përcjellin një ideologji të neveritshme dhe janë ashpërsisht antisemite…[dhe] janë të përbëra nga individë fanatikë dhe brutalë. Më i njohuri prej tyre është Regjimenti Azov, emblema e të cilit të kujton Divizionin e 2-të të Panzerëve SS Das Reich, i cili nderohet në Ukrainë për çlirimin e Kharkovit nga sovjetikët në vitin 1943, përpara se të kryente masakrën e Oradour-sur-Glane në 1944.

Karakterizimi i paraushtarakëve ukrainas si “nazistë” ose “neo-nazistë” konsiderohet propagandë ruse. Por kjo nuk është pikëpamja e Times of Israel, apo e Qendrës për Kundërterrorizëm të Akademisë West Point. Në vitin 2014, revista Newsweek dukej se i lidhte më shumë me… Shtetin Islamik. Merrni zgjedhjen tuaj!

Pra, Perëndimi mbështeti dhe vazhdoi të armatoste milicitë që kanë qenë fajtorë për krime të shumta kundër popullatës civile që nga viti 2014: përdhunime, tortura dhe masakra…

Integrimi i këtyre forcave paraushtarake në Gardën Kombëtare të Ukrainës nuk u shoqërua aspak me një “denazifikim”, siç pretendojnë disa.

Midis shumë shembujve, ai i shenjave të

Regjimentit Azov është udhëzues:

Në vitin 2022, në mënyrë shumë skematike, forcat e armatosura ukrainase që luftonin ofensivën ruse u organizuan si: Ushtria, në varësi të Ministrisë së Mbrojtjes. Ai është i organizuar në 3 trupa të ushtrisë dhe përbëhet nga formacione manovruese (tanke, artileri të rëndë, raketa, etj).

Garda Kombëtare, e cila varet nga Ministria e Brendshme dhe është e organizuar në 5 komanda territoriale. Prandaj, Garda Kombëtare është një forcë e mbrojtjes territoriale që nuk është pjesë e ushtrisë ukrainase. Ai përfshin milicitë paraushtarake, të quajtura “batalione vullnetare” (добровольчі батальйоні), të njohur gjithashtu me emrin ndjellës “batalione hakmarrëse” dhe të përbëra nga këmbësoria. Të trajnuar kryesisht për luftime urbane, ata tani mbrojnë qytete të tilla si Kharkov, Mariupol, Odessa, Kiev, etj.

PJESA E DYTË: LUFTA

Si ish-kreu i analizës së forcave të Paktit të Varshavës në shërbimin strategjik të inteligjencës zvicerane, vërej me trishtim – por jo me habi – që shërbimet tona nuk janë më në gjendje të kuptojnë situatën ushtarake në Ukrainë. Të vetëquajturit “ekspertë” që parakalojnë në ekranet tona televizive transmetojnë pa u lodhur të njëjtin informacion të modifikuar nga pretendimi se Rusia – dhe Vladimir Putin – janë joracionale. Le të bëjmë një hap prapa.

1. SHPËRTHIMI I LUFTËS

Që nga nëntori i vitit 2021, amerikanët kanë kërcënuar vazhdimisht me një pushtim rus të Ukrainës. Megjithatë, ukrainasit në fillim nuk dukej se ishin dakord. Pse jo?

Duhet të kthehemi në 24 mars 2021. Atë ditë, Volodymyr Zelensky nxori një dekret për rimarrjen e Krimesë dhe filloi të vendoste forcat e tij në jug të vendit. Në të njëjtën kohë, u zhvilluan disa stërvitje të NATO-s midis Detit të Zi dhe Detit Baltik, të shoqëruara me një rritje të ndjeshme të fluturimeve të zbulimit përgjatë kufirit rus. Rusia më pas kreu disa ushtrime për të testuar gatishmërinë operacionale të trupave të saj dhe për të treguar se po ndiqte evolucionin e situatës.

Gjërat u qetësuan deri në tetor-nëntor me përfundimin e stërvitjeve ZAPAD 21, lëvizjet e trupave të të cilave u interpretuan si përforcim për një ofensivë kundër Ukrainës. Megjithatë, edhe autoritetet ukrainase hodhën poshtë idenë e përgatitjeve ruse për një luftë, dhe Oleksiy Reznikov, ministri ukrainas i Mbrojtjes, deklaron se nuk kishte pasur asnjë ndryshim në kufirin e saj që nga pranvera.

Në kundërshtim me Marrëveshjet e Minskut, Ukraina po kryente operacione ajrore në Donbass duke përdorur drone, duke përfshirë të paktën një sulm kundër një depoje karburanti në Donetsk në tetor 2021. Shtypi amerikan e vuri në dukje këtë, por jo evropianët; dhe askush nuk i dënoi këto shkelje.

Në shkurt 2022, ngjarjet erdhën në krye.

Më 7 shkurt, gjatë vizitës së tij në Moskë, Emmanuel Macron i rikonfirmoi Vladimir Putinit angazhimin e tij ndaj Marrëveshjeve të Minskut, një angazhim që do ta përsëriste pas takimit të tij me Volodymyr Zelensky të nesërmen. Por më 11 shkurt, në Berlin, pas nëntë orësh punë, takimi i këshilltarëve politikë të drejtuesve të “formatit të Normandisë” përfundoi pa ndonjë rezultat konkret: ukrainasit ende refuzuan të zbatonin Marrëveshjet e Minskut, me sa duket nën presionin e Shteteve të Bashkuara.

Vladimir Putin vuri në dukje se Macron kishte bërë premtime boshe dhe se Perëndimi nuk ishte gati të zbatonte marrëveshjet, e njëjta kundërshtim ndaj një zgjidhjeje që kishte shfaqur për tetë vjet.

Përgatitjet e Ukrainës në zonën e kontaktit vazhduan. Parlamenti rus u alarmua; dhe më 15 shkurt i kërkoi Vladimir Putinit të njihte pavarësinë e republikave, gjë që ai fillimisht refuzoi ta bënte.

Më 17 shkurt, Presidenti Joe Biden njoftoi se Rusia do të sulmonte Ukrainën në ditët e ardhshme.

Nga e dinte ai këtë?

Është një mister. Por që nga data 16, granatimet me artileri të popullsisë së Donbasit ishin rritur në mënyrë dramatike, siç tregojnë raportet e përditshme të vëzhguesve të OSBE-së. Natyrisht, as media, as Bashkimi Evropian, as NATO, as ndonjë qeveri perëndimore nuk reaguan dhe nuk ndërhynë.

Më vonë do të thuhet se ky ishte dezinformim rus. Në fakt, duket se Bashkimi Evropian dhe disa vende kanë heshtur qëllimisht për masakrën e popullsisë së Donbasit, duke e ditur se kjo do të provokonte një ndërhyrje ruse.

Në të njëjtën kohë, pati raportime për sabotim në Donbass. Më 18 janar, luftëtarët e Donbass kapën diversantë, të cilët flisnin polonisht dhe ishin të pajisur me pajisje perëndimore dhe që kërkonin të krijonin incidente kimike në Gorlivka. Ata mund të kishin qenë mercenarë të CIA-s, të udhëhequr ose të “këshilluar” nga amerikanët dhe të përbërë nga luftëtarë ukrainas ose evropianë, për të kryer aksione sabotuese në Republikat e Donbasit.

Në fakt, qysh më 16 shkurt, Joe Biden e dinte se ukrainasit kishin filluar të bombardonin intensivisht popullsinë civile të Donbasit, duke e detyruar Vladimir Putinin të bënte një zgjedhje të vështirë: të ndihmonte Donbasin ushtarakisht dhe të krijonte një problem ndërkombëtar, ose të qëndronte pranë dhe të vëzhgonte. populli rusishtfolës i Donbasit duke u shtypur.

Nëse ai vendos të ndërhyjë, Putini mund të thirret në detyrimin ndërkombëtar të “Përgjegjësisë për të mbrojtur” (R2P). Por ai e dinte se cilado qoftë natyra apo shkalla e saj, ndërhyrja do të shkaktonte një stuhi sanksionesh. Prandaj, nëse ndërhyrja ruse do të kufizohej në Donbas ose do të shkonte më tej për të ushtruar presion mbi Perëndimin mbi statusin e Ukrainës, çmimi për t’u paguar do të ishte i njëjtë. Kështu shpjegoi ai në fjalimin e tij më 21 shkurt. Atë ditë ai pranoi kërkesën e Dumës dhe njohu pavarësinë e dy republikave të Donbasit dhe në të njëjtën kohë nënshkroi traktate miqësie dhe ndihme me to.

Bombardimet e artilerisë ukrainase ndaj popullsisë së Donbasit vazhduan dhe, më 23 shkurt, të dy republikat kërkuan ndihmë ushtarake nga Rusia. Më 24 shkurt, Vladimir Putin thirri nenin 51 të Kartës së Kombeve të Bashkuara, i cili parashikon ndihmën e ndërsjellë ushtarake në kuadrin e një aleance mbrojtëse.

Për ta bërë ndërhyrjen ruse të dukej krejtësisht e paligjshme në sytë e publikut, fuqitë perëndimore fshehën qëllimisht faktin se lufta filloi në të vërtetë më 16 shkurt. Ushtria ukrainase po përgatitej të sulmonte Donbasin që në vitin 2021, pasi disa rusë dhe Shërbimet evropiane të inteligjencës ishin të vetëdijshme.

Në fjalimin e tij të 24 shkurtit, Vladimir Putin deklaroi dy objektivat e operacionit të tij:

– “çmilitarizimin” dhe

– “denazifikimin” e Ukrainës.

Pra, nuk bëhej fjalë për marrjen e Ukrainës, as, me sa duket, për ta pushtuar atë; dhe sigurisht jo për ta shkatërruar atë.

Që atëherë, njohuritë tona për rrjedhën e operacionit janë të kufizuara: rusët kanë siguri të shkëlqyer për operacionet e tyre (OPSEC) dhe detajet e planifikimit të tyre nuk dihen. Por mjaft shpejt, rrjedha e operacionit na lejon të kuptojmë se si u përkthyen objektivat strategjikë në nivel operacional.

 Çmilitarizimi:

– shkatërrimi tokësor i aviacionit ukrainas, sistemeve të mbrojtjes ajrore dhe mjeteve të zbulimit;

– neutralizimi i strukturave komanduese dhe inteligjente (C3I), si dhe rrugëve kryesore logjistike në thellësi të territorit;

– rrethimi i pjesës më të madhe të ushtrisë ukrainase të grumbulluar në juglindje të vendit.

Denazifikimi:

– shkatërrimi ose neutralizimi i batalioneve vullnetare që vepronin në qytetet Odessa, Kharkov dhe Mariupol, si dhe në objekte të ndryshme në territor.

2. ÇMILITARIZIMI

Ofensiva ruse u krye në një mënyrë shumë “klasike”. Fillimisht – siç kishin bërë izraelitët në vitin 1967 – me shkatërrimin në tokë të forcave ajrore që në orët e para. Më pas, dëshmuam një përparim të njëkohshëm përgjatë disa akseve sipas parimit të “ujit të rrjedhshëm”: avanconi kudo ku rezistenca ishte e dobët dhe lini qytetet (shumë kërkuese për sa i përket trupave) për më vonë. Në veri, termocentrali i Çernobilit u pushtua menjëherë për të parandaluar aktet e sabotimit. Pamjet e ushtarëve ukrainas dhe rusë që ruanin së bashku fabrikën, natyrisht, nuk shfaqen.

Ideja se Rusia po përpiqet të marrë nën kontroll Kievin, kryeqytetin, për të eliminuar Zelenskyn, vjen zakonisht nga Perëndimi. Por Vladimir Putin kurrë nuk kishte ndërmend të qëllonte apo rrëzonte Zelenskyn. Në vend të kësaj, Rusia kërkon ta mbajë atë në pushtet duke e shtyrë për të negociuar, duke rrethuar Kievin. Rusët duan të marrin neutralitetin e Ukrainës.

Shumë komentues perëndimorë u befasuan që rusët vazhduan të kërkonin një zgjidhje të negociuar gjatë kryerjes së operacioneve ushtarake. Shpjegimi qëndron në pikëpamjen strategjike ruse që nga epoka sovjetike. Për Perëndimin, lufta fillon kur mbaron politika. Megjithatë, qasja ruse ndjek një frymëzim klauzevician: lufta është vazhdimësia e politikës dhe njeriu mund të lëvizë rrjedhshëm nga njëri te tjetri, edhe gjatë luftimeve. Kjo lejon që dikush të krijojë presion mbi kundërshtarin dhe ta shtyjë atë të negociojë.

Nga pikëpamja operacionale, ofensiva ruse ishte një shembull i veprimit dhe planifikimit të mëparshëm ushtarak: në gjashtë ditë, rusët pushtuan një territor aq të madh sa Mbretëria e Bashkuar, me një shpejtësi përparimi më të madh se ajo që kishte arritur Wehrmacht në 1940.

Pjesa më e madhe e ushtrisë ukrainase u vendos në jug të vendit në përgatitje për një operacion të madh kundër Donbass. Kjo është arsyeja pse forcat ruse ishin në gjendje ta rrethonin atë nga fillimi i marsit në “kazanin” midis Slavyansk, Kramatorsk dhe Severodonetsk, me një shtytje nga Lindja përmes Kharkovit dhe një tjetër nga Jugu nga Krimea. Trupat nga republikat e Donetsk (DPR) dhe Lugansk (LPR) po plotësojnë forcat ruse me një shtytje nga Lindja.

Në këtë fazë, forcat ruse po shtrëngojnë ngadalë lakun, por nuk janë më nën asnjë presion kohor apo plan. Qëllimi i tyre i çmilitarizimit është arritur dhe forcat e mbetura ukrainase nuk kanë më një strukturë komanduese operacionale dhe strategjike. “Ngadalësimi” që “ekspertët” tanë ia atribuojnë logjistikës së dobët është vetëm pasojë e arritjes së objektivave të tyre. Rusia nuk dëshiron të përfshihet në një okupim të të gjithë territorit të Ukrainës.

Në fakt, duket se Rusia po përpiqet të kufizojë përparimin e saj në kufirin gjuhësor të vendit. Mediat tona flasin për bombardime pa dallim kundër popullatës civile, veçanërisht në Kharkov, dhe pamjet e tmerrshme transmetohen gjerësisht. Megjithatë, Gonzalo Lira, një korrespondent i Amerikës Latine që jeton atje, na paraqet një qytet të qetë më 10 mars dhe 11 mars. Është e vërtetë që është një qytet i madh dhe ne nuk shohim gjithçka – por kjo duket se tregon se jemi jo në luftën totale që na serviret vazhdimisht në ekranet tona televizive. Sa i përket Republikave të Donbasit, ato kanë “çliruar” territoret e tyre dhe po luftojnë në qytetin e Mariupolit.

3. DENAZIFIKIMI

Në qytete si Kharkovi, Mariupol dhe Odessa, mbrojtja ukrainase sigurohet nga milicitë paraushtarake. Ata e dinë se objektivi i “denazifikimit” u drejtohet në radhë të parë atyre. Për një sulmues në një zonë të urbanizuar, civilët janë një problem. Kjo është arsyeja pse Rusia po kërkon të krijojë korridore humanitare për të zbrazur qytetet nga civilët dhe për të lënë vetëm milicitë, për t’i luftuar më lehtë.

Anasjelltas, këto milici përpiqen të mbajnë civilët në qytete nga evakuimi, në mënyrë që të largojnë ushtrinë ruse të luftojë atje. Kjo është arsyeja pse ata hezitojnë të zbatojnë këto korridore dhe bëjnë gjithçka për të siguruar që përpjekjet ruse të jenë të pasuksesshme – ata përdorin popullsinë civile si “mburoja njerëzore”. Videot që tregojnë civilët që përpiqen të largohen nga Mariupoli dhe të rrahur nga luftëtarët e regjimentit të Azov janë sigurisht censuruar me kujdes nga mediat perëndimore.

Në Facebook, grupi Azov konsiderohej në të njëjtën kategori me Shtetin Islamik [ISIS] dhe i nënshtrohej “politikës së platformës ndaj individëve dhe organizatave të rrezikshme”. Prandaj, ishte e ndaluar të glorifikoheshin aktivitetet e saj dhe “postimet” që ishin të favorshme për të u ndaluan sistemati kisht. Por më 24 shkurt, Facebook ndryshoi politikën e tij dhe lejoi postime të favorshme për milicinë. Në të njëjtën frymë, në muajin mars, platforma e autorizuar, në vendet e ish-lindjes, bën thirrje për vrasjen e ushtarëve dhe liderëve rusë. Aq shumë për vlerat që frymëzojnë liderët tanë.

Mediat tona propagandojnë një imazh romantik të rezistencës popullore nga populli ukrainas. Është ky imazh që e shtyu Bashkimin Evropian të financojë shpërndarjen e armëve për popullatën civile. Në cilësinë time si kreu i paqeruajtësve në OKB, kam punuar në çështjen e mbrojtjes civile. Ne zbuluam se dhuna kundër civilëve ndodhi në kontekste shumë specifike. Në veçanti, kur armët janë të bollshme dhe nuk ka struktura komanduese.

Këto struktura komanduese janë thelbi i ushtrive: funksioni i tyre është të kanalizojnë përdorimin e forcës drejt një objektivi. Duke i armatosur qytetarët në mënyrë të rastësishme, siç ndodh aktualisht, BE-ja po i kthen ata në luftëtarë, me efektin konsekuent duke i bërë objektiva të mundshëm. Për më tepër, pa komandë, pa qëllime operacionale, shpërndarja e armëve çon në mënyrë të pashmangshme në hesap, banditizëm dhe veprime që janë më vdekjeprurëse sesa efektive. Lufta bëhet çështje emocionesh. Forca bëhet dhunë. Kështu ndodhi në Tawarga (Libi) nga 11 deri më 13 gusht 2011, ku 30,000 afrikanë zikaltër u masakruan me armë të hedhura me parashutë (ilegalisht) nga Franca. Meqë ra fjala, Instituti Mbretëror Britanik për Studime Strategjike (RUSI) nuk sheh ndonjë vlerë të shtuar në këto dërgesa të armëve.

Për më tepër, duke i dorëzuar armët një vendi në luftë, njeriu ekspozon veten që të konsiderohet si luftëtar. Sulmet ruse të 13 marsit 2022 kundër bazës ajrore Mykolayev pasojnë paralajmërimet ruse se dërgesat e armëve do të trajtoheshin si objektiva armiqësore.

BE-ja po përsërit përvojën katastrofike të Rajhut të Tretë në orët e fundit të Betejës së Berlinit. Lufta duhet t’i lihet ushtrisë dhe kur njëra palë ka humbur, duhet pranuar. Dhe nëse do të ketë rezistencë, ajo duhet të udhëhiqet dhe të strukturohet. Por ne po bëjmë pikërisht të kundërtën – po i shtyjmë qytetarët të shkojnë dhe të luftojnë, dhe në të njëjtën kohë, Facebook autorizon thirrjet për vrasjen e ushtarëve dhe liderëve rusë. Aq shumë për vlerat që na frymëzojnë.

Disa shërbime të inteligjencës e shohin këtë vendim të papërgjegjshëm si një mënyrë për të përdorur popullsinë ukrainase si ushqim topash për të luftuar Rusinë e Vladimir Putinit. Do të ishte më mirë të merreshim me negociata dhe të merrnim garanci për popullatën civile sesa t’i hidhnim benzinë zjarrit. Është e lehtë të luftosh me gjakun e të tjerëve.

4. MATERNITETI NË MARIUPOL

Është e rëndësishme të kuptohet paraprakisht se nuk është ushtria ukrainase ajo që mbron Mariupolin, por milicia Azov, e përbërë nga mercenarë të huaj.

Në përmbledhjen e tij të 7 marsit 2022 të situatës, misioni rus i OKB-së në Nju Jork deklaroi se “Banorët raportojnë se forcat e armatosura ukrainase dëbuan personelin nga spitali i lindjes nr. 1 i qytetit Mariupol dhe ngritën një post zjarri brenda objektit”. Më 8 mars, media e pavarur ruse Lenta.ru, publikoi dëshminë e civilëve nga Mariupoli, të cilët thanë se materniteti u mor nga milicia e regjimentit Azov, dhe të cilët i përzunë pushtuesit civilë duke i kërcënuar me armë. Ata konfirmuan deklaratat e ambasadorit.

Spitali në Mariupol zë një pozicion dominues, i përshtatshëm për instalimin e armëve antitank dhe për vëzhgim. Më 9 mars, forcat ruse goditën ndërtesën. Sipas CNN, 17 persona u plagosën, por pamjet nuk tregojnë viktima në ndërtesë dhe nuk ka asnjë provë që viktimat e përmendura të kenë lidhje me këtë goditje. Flitet për fëmijë, por në realitet nuk ka asgjë. Kjo nuk i pengon liderët e BE-së që ta shohin këtë si një krim lufte. Dhe kjo i lejon Zelenskyt të bëjë thirrje për një zonë të ndaluar fluturimi mbi Ukrainë.

Në realitet, ne nuk e dimë saktësisht se çfarë ka ndodhur. Por sekuenca e ngjarjeve tenton të konfirmojë se forcat ruse goditën një pozicion të regjimentit Azov dhe se reparti i maternitetit ishte i lirë nga civilët.

Problemi është se milicitë paraushtarake që mbrojnë qytetet inkurajohen nga komuniteti ndërkombëtar që të mos respektojnë rregullat e luftës. Duket se ukrainasit kanë riprodhuar skenarin e maternitetit të qytetit të Kuvajtit në vitin 1990, i cili u inskenua totalisht nga firma Hill & Knowlton për 10.7 milionë dollarë për të bindur Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara që të ndërhynte në Irak për Operacionin Mburoja e Shkretëtirës/Stuhia.

Politikanët perëndimorë kanë pranuar sulmet civile në Donbass për tetë vjet pa miratuar asnjë sanksion kundër qeverisë ukrainase. Ne kemi hyrë prej kohësh në një dinamikë ku politikanët perëndimorë kanë rënë dakord të sakrifikojnë ligjin ndërkombëtar drejt qëllimit të tyre për të dobësuar Rusinë.

PJESA E TRETË: PËRFUNDIME

Si një ish-profesionist i inteligjencës, gjëja e parë që më bën përshtypje është mungesa totale e shërbimeve të inteligjencës perëndimore në përfaqësimin e saktë të situatës gjatë vitit të kaluar. Në fakt, duket se në të gjithë botën perëndimore shërbimet e inteligjencës janë pushtuar nga politikanët. Problemi është se janë politikanët ata që vendosin – shërbimi më i mirë inteligjent në botë është i padobishëm nëse vendimmarrësi nuk dëgjon. Kjo është ajo që ka ndodhur gjatë kësaj krize.

Thënë kështu, ndërsa disa shërbime të inteligjencës kishin një pasqyrë shumë të saktë dhe racionale të situatës, të tjerët kishin qartë të njëjtën pamje me atë të propaganduar nga mediat tona. Problemi është se, nga përvoja, kam parë se ata janë jashtëzakonisht të këqij në nivel analitik – doktrinar, atyre u mungon pavarësia intelektuale dhe politike e nevojshme për të vlerësuar një situatë me “cilësi” ushtarake.

Së dyti, duket se në disa vende evropiane, politikanët i janë përgjigjur qëllimisht ideologjikisht situatës. Kjo është arsyeja pse kjo krizë ka qenë irracionale që në fillim. Duhet theksuar se të gjitha dokumentet që janë paraqitur në publik gjatë kësaj krize janë prezantuar nga politikanët në bazë të burimeve komerciale.

Koment: Shërbimet e inteligjencës i janë nënshtruar një procesi ‘seleksionimi negativ’, ku ideologjia vlerësohet mbi objektivitetin dhe llojet patologjike, pasi arrijnë një prag të caktuar brenda organeve shtetërore, pastaj zgjedhin që të tjerët të vendosen në pozicione. të pushtetit në të gjithë trupin politik. Kështu, demokracia bëhet patokraci dhe fillon të vetëshkatërrohet.

Disa politikanë perëndimorë padyshim donin që të kishte një konflikt. Në Shtetet e Bashkuara, skenarët e sulmit të paraqitura nga Anthony Blinken në Këshillin e Sigurimit të OKB-së ishin vetëm produkt i imagjinatës së një Ekipi Tigri që punonte për të – ai bëri pikërisht ashtu siç bëri Donald Rumsfeld në 2002, i cili “anashkaloi” CIA-n dhe të tjerët, shërbimet e inteligjencës që ishin shumë më pak të sigurta në lidhje me armët kimike të Irakut.

Zhvillimet dramatike që po shohim sot kanë shkaqe për të cilat ne i dinim, por refuzuam t’i shihnim:

– në planin strategjik, zgjerimi i NATO-s (të cilin nuk e kemi trajtuar këtu);

– në planin politik, refuzimi i Perëndimit për të zbatuar Marrëveshjet e Minskut; dhe

– operacionalisht, sulmet e vazhdueshme dhe të përsëritura ndaj popullsisë civile të Donbass gjatë viteve të fundit dhe rritja dramatike në fund të shkurtit 2022.

Me fjalë të tjera, natyrshëm mund të dënojmë dhe dënojmë sulmin rus. Por NE (domethënë: Shtetet e Bashkuara, Franca dhe Bashkimi Evropian në krye) kemi krijuar kushtet që të shpërthejë një konflikt. Ne tregojmë dhembshuri për popullin ukrainas dhe dy milionë refugjatët. Kjo është mirë. Por nëse do të kishim pasur pak dhembshuri për të njëjtin numër refugjatësh nga popullsitë ukrainase të Donbasit të masakruar nga qeveria e tyre dhe që kërkuan strehim në Rusi për tetë vjet, asgjë nga këto me siguri nuk do të kishte ndodhur.

Nëse termi “gjenocid” zbatohet për abuzimet e pësuar nga populli i Donbasit është një pyetje e hapur. Termi përgjithësisht është i rezervuar për raste me përmasa më të mëdha (Holokaust, etj.). Por përkufizimi i dhënë nga Konventa e Gjenocidit është ndoshta mjaft i gjerë për t’u zbatuar në këtë rast.

Është e qartë se ky konflikt na ka çuar në histeri. Sanksionet duket se janë bërë mjeti i preferuar i politikave tona të jashtme. Nëse do të kishim insistuar që Ukraina t’i përmbahej Marrëveshjeve të Minskut, të cilat ne i kishim negociuar dhe miratuar, asgjë nga këto nuk do të kishte ndodhur. Dënimi i Vladimir Putin është gjithashtu i yni. Nuk ka kuptim të ankohemi më pas – duhet të kishim vepruar më herët. Megjithatë, as Emmanuel Macron (si garantues dhe anëtar i Këshillit të Sigurimit të OKB-së), as Olaf Scholz, as Volodymyr Zelensky nuk i kanë respektuar angazhimet e tyre. Në fund të fundit, humbja e vërtetë është ajo e atyre që nuk kanë zë.

Bashkimi Evropian nuk ishte në gjendje të nxiste zbatimin e marrëveshjeve të Minskut – përkundrazi, ai nuk reagoi kur Ukraina po bombardonte popullsinë e saj në Donbass. Po të ishte bërë kështu, Vladimir Putin nuk do të kishte nevojë të reagonte. Në mungesë të fazës diplomatike, BE-ja u dallua duke nxitur konfliktin.

Më 27 shkurt, qeveria ukrainase ra dakord të hyjë në negociata me Rusinë. Por pak orë më vonë, Bashkimi Evropian votoi një buxhet prej 450 milionë eurosh për të furnizuar Ukrainën me armë, duke i hedhur benzinë zjarrit. Që atëherë, ukrainasit mendonin se nuk kishin nevojë të arrinin një marrëveshje. Rezistenca e milicisë Azov në Mariupol madje çoi në një rritje prej 500 milionë eurosh për armë.

Në Ukrainë, me bekimin e vendeve perëndimore, ata që janë në favor të një negociate janë eliminuar. Ky është rasti i Denis Kireyev, një prej negociatorëve ukrainas, i vrarë më 5 mars nga shërbimi sekret ukrainas (SBU) sepse ishte shumë i favorshëm për Rusinë dhe konsiderohej tradhtar. I njëjti fat pati Dmitry Demyanenko, ish-zëvendësdrejtor i drejtorisë kryesore të SBU për Kievin dhe rajonin e tij, i cili u vra më 10 mars sepse ishte shumë i favorshëm për një marrëveshje me Rusinë – ai u qëllua nga milicia Mirotvorets (“Paqebërësi”).

Kjo milici është e lidhur me faqen e internetit Mirotvorets, e cila liston “armiqtë e Ukrainës”, me të dhënat e tyre personale, adresat dhe numrat e telefonit, në mënyrë që ata të mund të ngacmohen apo edhe të eliminohen; një praktikë që është e dënueshme në shumë vende, por jo në Ukrainë. OKB-ja dhe disa vende evropiane kanë kërkuar mbylljen e kësaj faqeje – por kjo kërkesë u refuzua nga Rada [parlamenti ukrainas].

Në fund, çmimi do të jetë i lartë, por Vladimir Putin ka të ngjarë të arrijë qëllimet që i ka vendosur vetes. E kemi shtyrë në krahët e Kinës. Lidhjet e tij me Pekinin janë forcuar. Kina po shfaqet si ndërmjetëse në konflikt. Amerikanët duhet t’i kërkojnë Venezuelës dhe Iranit naftë për të dalë nga ngërçi energjetik në të cilin ata kanë vendosur – dhe Shtetet e Bashkuara duhet të tërhiqen me keqardhje ndaj sanksioneve të vendosura ndaj armiqve të saj.

Ministrat perëndimorë që kërkojnë të rrënojnë ekonominë ruse dhe të bëjnë popullin rus të vuajë, ose madje bëjnë thirrje për vrasjen e Putinit, tregojnë (edhe nëse e kanë ndryshuar pjesërisht formën e fjalëve të tyre, por jo thelbin!) se liderët tanë nuk janë jo. më mirë se ata që i urrejmë – sanksionimi i atletëve rusë në Lojërat Paraolimpike apo artistëve rusë nuk ka të bëjë fare me luftën kundër Putinit.

– Çfarë e bën konfliktin në Ukrainë më të fajësuar sesa luftërat tona në Irak, Afganistan apo Libi?

– Çfarë sanksionesh kemi miratuar kundër atyre që qëllimisht gënjejnë komunitetin ndërkombëtar për të zhvilluar luftëra të padrejta, të pajustifikuara dhe vrastare?

– A kemi miratuar një sanksion të vetëm kundër vendeve, kompanive apo politikanëve që furnizojnë me armë konfliktin në Jemen, i konsideruar si “fatastrofa më e keqe humanitare në botë?”

Të bësh pyetje do të thotë t’i përgjigjesh asaj… dhe përgjigja nuk është e bukur.

/ Përshtati në shqip, Sheradin Berisha, Facebook 10 Prill 2022 /

——-

Burimi:

The Military Situation In The Ukraine

April 1, 2022 Jacques Baud 👇👇👇

https://www.thepostil.com/author/jacques-bau

Total
0
Shares
Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.

Postime të Lidhura