Dialog me heshtjen
Velipojë,
në rërën
dhe valët e tua të njelmëta
kërkova gjurmët
e motrës sime,
por askund
nuk i gjeta.
I trishtuar,
u nisa drejt Shkodrës
dhe u ngjita në kala.
Nisa të numëroj,
gur më gur
e rrasë më rrasë,
mos vallë do të gjeja
ndonjë gjurmë të gishtërinjve
apo të hapave të saj.
As aty
s’gjeta asnjë shenjë —
shiu i kishte fshirë,
e toka i kishte përpirë
në honet e veta.
Dhembja më kaploi,
duke m’i trazuar
shpirtin dhe zemrën.
Zemërthyer,
ika drejt Prizrenit;
ndjeva erën
e gjakut ende të patharë.
U mallëngjeva,
nisa me dënesë
të qaj.
Mallkova
14 korrikun 2012,
me orën e tij të zezë.
Motër,
nuk u pamë
vite e vite.
Ike
pa më thënë:
“Udhë të mbarë!”
Më le zemërlënduar,
e me mallin prush për ty,
sa të jem gjallë.
Por shpresoj
se një ditë
do të takohemi
në përjetësi.
ARIF EJUPI
Gjenevë, 14 korrik 2015
KULLA E QENDRESËS
ARBËR ARBËRORE, VATËR VATËRPRORE
KRYELARTA SHQIPE, HYEARTA SHKRIPE
KENGË TRIMASH O, BRENGË RIMASH
AH, NA IKU VERA ËH, NA FIKU VLERA
ZËMËR KËNDOJE N’EMËR BEKOJË
KOSTUMI HUA E POSTBRUMI U PA
KRISMA OUH PËR TË KREMTËN
A, PRIZMA O, PËR TË TRENDËN
PËR TOKËN A, DHE PËR GURIN
PËR LOKËN A, DHE PËR MURIN
PRAG PARGURI O FLAKË FLAMURI
MË T’BARDHIN PLIS T’MADHIN PRIS
PRIRË OSO KUKA, SQIRË KOSO DUKA
FLAKËRUA KËNGA VATËRUA BRËNGA
KULLA BACALOKU, VRULLA GACALOGU
VETË LUFTO KULLA TRETË FUTO RULLA
RROLI RËGJENDA OUU, FOLI LËGJENDA
TRETË BRENGOSJE OH VETËVENDOSJE
LAVDIA SI HELMI, TRANDIA SHQELMI
MBRETËRIE VËRBËR KRETRIE TEPËR
NËNSHKRIMI OUUH, SI SËMUNDJE
NËNSHTRIMI ËËËH, SI TË MUNDJE
PRIMI AUUUH OR MË PRIMITIVË
A KRIMI ËËËH, SI KRIMI TË ZIVË
PUSHTETË ORE MË KRMINALË
GRUSHTSHTETË SHFRIMIKALË
DRIDHEJ DJALLI ZGJIDHEJ MALLI
THIRRJA AUUUH, ME BURBULLIMA
SHTRIRJA HEEEJ OR, MË GURGULLIMA
PARAJSA MBITOKË, GARAJSA GRIKOKË
VRULLA KRENBESËS A, KULLA QENDRESËS
ARBËRIE ARBËRORE OU VATËRIE VATËRORE!.