JEHONA E NJË KRISME
(Baladë epiko-historike kushtuar Ragip Hotit)
Ragip Hoti – shtathedhur, syshkab,
flokëverdhë e azgan.
Kur pushtuesit në rrugët e Llapit
ngritën postblloqe e murana
dhe nisën në tokën tonë
me na mbërthyer me pranga,
pati thënë:
“Mos më quani burrë, por qyqar e të mjerë,
nëse lejoj zgjebanikët e Serbisë
turpshëm nga shtëpia me më nxjerr.”
Më 18 maj 1991 –
e shtunë, ditë tregu në Podujevë.
Ragipi, me të atin Muharremin
dhe kushërinj,
derisa po hipnin në minibus,
mbërrin një hordhi dushmanësh
të armatosur deri në dhëmbë.
Zbresin pasagjerët prej minibusi –
fyerje, shkelma, grushte mbi ta.
Muharremin e urdhërojnë
të kthehet në shtëpi.
Në Ragipin nisin dorë me çua,
por prerazi u thotë:
“Kujdes me mua!”
Shpejt nxjerr nga brezi
armën Beretta 92 –
pesëmbëdhjetë plumba
nën parzmore ia numëron
një gjakësori recidivist,
që Kosovën në ferr donte me kthye.
Kolegët e tij – shtogje pa zemër –
i kap lemeria
kur shohin logun me gjak.
Me megafona kërkojnë shpëtim.
Në ndihmë u vjen helikopteri
me policë e ushtarë,
që breshëri plumbash shtinë
mbi këtë burrë vigan,
që ra për të mos vdekur kurrë –
në fshatin Peran.
Aferim të qoftë, Ragip trimi,
që kriminelëve serbë u dhe plumb në ballë,
që donin me na caktua orar
kur në shtëpi me qëndrua
e kur në treg me dalë.
ARIF EJUPI
Gjenevë, 20 shkurt 2026
—————
Në vetminë time
Qëndroj në vetminë time,
kur shoh se bjeshka
s’shembet me grusht,
e as deti nuk përshkohet me not.
As hëna e yjet
s’kapen me dorë.
As lehjet e zagarëve
s’ndalen me fjalë.
Maratonë e pafund
e shpifësve, karrieristëve,
hajdutëve dhe faqezinjve…
Vallë, a do të ketë
ndonjëherë fund?!.
Arif Ejupi
Gjenevë, 11 maj 2026
