BRAHIM (IBISH) AVDYLI: NËPËR RRJESHTA VJESHTE

Bern, 3 nëntor 2019:
NËPËR RRJESHTA VJESHTE

1.
Trokasin në sy
përballjet
e zhveshjes vjeshtake.

Çfarë të mledhë
në shportat e prishura
të ditëve,

nuk kam çka të marr
vetëm nëse i mbledhë
fletët e shkundura nga furtunat,

ndonjë petale lulesh
me lotin në pejza
e ka mbyllur jetën,

tani
nuk është koha
kur ia shpallnin botës
bukurinë!…

2.

Lugjeve të dhembjes
bredhë kot
me gjysëm shpirti
të zonuar

e nuk e di ku hargjohen
rrjeshtat e gjata
të kësaj stine,

pak nga pak
afrohet stina e bardhë
të zbresë
nga qiejt e mendimit

e ku të gjëj
ofshamën e kalbur
për kokrrat e njoma!…

3.

As pemën e mbushur
plot me fryte
të mburrjeve të mira
nuk e gjëj,

nuk e di
çka do t`ia pëshpërisin
njëra tjetrës me vaj
fletët e lëkundura nga erërat

në rremb
ende ka fletë të mbetura
nga çdo dhembje

vjeshta është
stinë e harlisur-

dhembja dhembjen e shkel!…

4.

Çka ishte
t`ua marr lakmi
para zverdhjes së gjollit
në gjethe

lisave të gjatë të maleve
përballë kryengritjeve
të Diellit të Këngëve,

tashmë
në shportën e viteve
nuk gjëj vargje të reja

e u desh ta mbush
një shportë të fryteve

e mos ta djegë zbrazëtia!…

5.

Ylberat e fjalëve
vijnë nga lart

e ne i hedhim
papriturazi
në koshat e plehrave.

Më ka mbetur
gjysma shportë e djegur
gjysma tjetër
e thatë,

pa kurrorë frytesh
varur nëpër degë
përpjekjesh!…

Çuditërisht,
bjen nga pak Diell
në mes të vargjeve!…

NGJYRAT E MENDIMIT

1.

Papritmas
i bie lisit të vërejtjeve tona
një dorë drite

derisa i shkundin fletët e mendimeve
në një çast të ikjes
nga bashkëkohësia.

2.

Lotë rrjedhin
nëpër rrugëtimet e zemrës

nuk e kuptoj pse më bëjnë aq të ligë
kur të tjerët
i vjerrin aureolat e rrejshme
përball meje

edhe pse Diellin e Alpet i kam në dorë
e copëtohem krejtesisht
për ta dëshmuar Drejtësinë!…

3.

I zhgënjyer
përplasem nëpër cepat e mjerimit

qenia më copëtohet
me ngjyra të thyera drite,

e poshtë është vërejtja e urtë
më lartë ngritet pabarazia

vazhdimisht i vendosë
një nga një parejtësitë…

Dikur,
ngriten përpjetë
ngjyrat e mendimit

për ta vendosur ku nevojitet
portokallin e kuqrremtë të dhembjes!…

4.

Më në fund
dhembja pëlset
kuq si gjaku në mjedis të ndjenjave

pingultas
duke ecur
nëpër rrugicën e dritës

e shpërdahet
në qindra ngjyra
vetmia e durimit

llogaritë e pritjes
duke i mbledhur
me shpirtin e bluar të dhuntisë!…

5.

Atëherë
vetmia bëhet kurorë pikëllimi-

kush lidhet me këngën e braktisur,

askush nuk tregohet
aq i prekur
me fjalët e pakuptuara-

është e kot të shtresojmë ngjyrat,

le të bjerret ngadalë
kupola e mendimeve

e të rreshë me to
gjethe të thara jete!…

PËRPLASJA NË DET

Po të mos kishte qenë
kjo stuhi e dalur bese
me vetëtima të kobeve
e stërkala të tmerrshme

nuk do të përplaseshim në det
me pamëshirën e dhembjes

se fundi i detit të fjalëve
do t`i ruante fshehtësitë
e nuk do të ngriste gjithë këtë llum
në krye të valëve
për të goditur pa mëshirë
brigjet e heshtura…

Athua fundi i botës përpëlaset
nën këtë tmerr qiejsh
që pëlset ndër vetëtima
e murmurima fjalësh-

të ligat i kemi shehur në det

e veç puhinë e lehtë
e kemi përcjellur në valë!

DHEMBJA E GJYKIMIT

1.

Në e kërkoftë dikush
fjalën e sertë
ballë për ballë
me të Drejtën

bluani
në mullirin e shpirtit
gufimet e gjakut

e me buzëqeshjen tuaj
vetëm kthene
fjalën e urtë!…

2.

Në i kërkoftë dikush
faktet e gjalla
ballë për ballë
me të Vërtetën

hapeni ju
arenën e ndjenjave
qe të marrë frymë

e kthene
me përkushtimin permanent
fjalën e sinqertë!…

3.

Në i kërkoftë dikush
ballë për ballë
mendimet e ndritshme
të Diellit

e secili që e quan
vetveten Njeri

hapeni zemrën tuaj
siç e thotë
qenia e gjallë

dhe lëshoni ngadalë
e bindshëm
dashurinë polivalente!…

4.

Në e kërkoftë dikush
ballë përballë
të Njohjes

secili që i thotë
vetvetes autor

peshoni fjalët tuaja
me peshoren e artit

e mendja e juaj
do ta prehë
lirshëm
aftësinë e gjykimit!…

5.

A do të quhen
proporcione të sakta
e shkëndijat e dritës

apo balafaqimet
më të përpikta
të qëndrimit tuaj

nuk e zë goja të thotë
por e përmbajnë
dhembjen e gjykimit!…

AMAZONAT E KËNGËS SONË

1.

Një enigmë e madhe
prapa kodrave qëndron

prore më shtyp
në zemrën e viteve,

më lë të pa të fjetur
e as të zgjaur
me mendimet e pa fjalë-

enigmë e pazgjidhur
si mjegull e paqartë!

2.

Për gabimet e vogla
të dy djemve të mëdhenj
qaj e kërkoj falje,

për gabimet njerëzore
në përgjithësi-

fati bëhet edhe pafat
pafati sillet me furtunë
futunat përfshijnë të pafajshëm

në vend të ligut shkon i miri
mezi mbetet ndonjë vend
për të Drejtën
e të Vërtetën…

Çudi,
a duhet që të jap jetën
për nipa e mbesa

e t`ua mbush kështu
duart e zbrazura të fëmijërisë!

3.

Ndonjëherë dëgjoj
zëra të tjerë nga historia

i ndjejë fëmijët
që flasin e buzëqeshin
shqip nga Dodona
e lozin me gëzime,

midis tyre
më duket Demetra
në atë ëndërr apo zhgjëndërr
me gasin e bukur,

grushtin e mbushur të kallinjëve
i mbanë në njërën dorë
e me tjetrën
draprin ma tregon

prandaj rrezet e dritës
i lëshohen pas koke

ndriçon prej andej
aureola e mbretërisë!

4.

Kudo i kam pranë vetës
amazonat e fuqishme të këngës
nuk e di a duhet të jenë
muza të vargjeve,

e ngrehin trupin e ngjeshur burrëror
sikur në antikë
e herë herë më ngjallen në Kosovë
apo në një kohë tjetër,

mendohem gjatë me dhembjet e mia
shqetësom e vuaj
në një enigmë,

a u kam hak amazonave të mia
edhe pse më mungojnë
për dhjetra vite-

pore ndër ëndërra
nuk më lënë të qetë!

5.

Një monedhë
e mbaj nëpër duar,

kur e kthej në anën tjetër
është gruaja-
zotneshë,

Galatea ishte nëna e jonë
e vargjeve të pa këputura,

ilirisht i kemi gëdhendur
duke shtuar
shpresën e ditës sonë,

me emrin e saj
jemi përkundur ndër valë
deri në Azinë e Vogël,

Babë, Polifem
pse nuk na e ke thënë
se në damarët tanë
e kemi
prej atëhere
gjakun e këngëve!

6.

Duke lundruar nëpër detra
i shikonim Yjet
për të na e dëshmuar
rrugën e kthimit

derisa i kërkonim
Lopët e Diellit
me vetëdijen e pështjelluar
të sirenave…

Kështu shpenzuam energjinë
duke i menduar Zotat
me një trup njeriu,

vetëm ata na e përtërinin
mbi valë fuqinë

e mbetëm Yllor!

7.

Duke e përfytyruar si njeri
do të kishte qeshur
me anomalitë tona
energjia kozmike,

Maria Magdalena
rri pranë Jezus Krishtit,

e në mes të tyre
qëndron hapësira “V”
si Viktoria,

nuk mund të jetë ndryshe
pos një Fitore
me vuajtjet e mëdha
për të fituar
origjinalitetin!…

8.

Ka ardhur koha
të gjendet e Vërteta,

në kokë e mbajnë fshehtësinë
të gjitha religjionet,

pas tyre qëndron
një femër-
herë Shiva e herë amazonë,

tjera herë kthehet
përsëri në Dodonë

i shpërlanë gurët e mykur të kalasë
e bëhet pëllumb i bardhë
për të mbjellur paqen
mbi njerëz,

Zoti i jonë qëndron
mbi Galaktika
ne jemi fluska të dhembjes së tij-

rrënjë e madhe
e përkujtimeve tona!…

9.

Rri në këmbë
para befasisë
papritmas bëhem fëmijë

e te kulla e plisit të hekurit
fërkemin e kalit
e kërkoj ndër ëndërrime.

Dy motrat e mija
të zemëruara tej mase
i bërtisnin shekujt në mua,

këkoja diçka
nëpër themelet e kullës
së mbushur me therra
nga e keqja,

e fjalën e nderit
të familjes e mbronin
me thuprat e ngjeshura
të fëmijërisë sime,

kishin frigë
nga orët e maleve

Zanat e Kullës së Diellit!

10.

Befas
nga të qarat e fëmijërisë
të etur për rrënjë
të kësaj kulle
e të këngës sime

doli nga therrat
Ora e Shenjtë
përtej realitetit të përceptimeve

vraponte drejtë mesh
mbi barin e gjatë
duke e thirrur në emër
motrën e madhe

që godiste
dhembjet mbi mua

e qante vetë!

11.

Askush nuk guxon
këtë djalë ta rrahë
ndonëse kërkon diçka
te Kulla e Plisit,

e poqese e thyeni
njëherë këtë Besë
për ditën e madhe
të Ilirisë

do të më keni mua
me goditjet magjike
mbi shpatullat e dhembjes

e kurrë nuk do të më shihni
nga vetja e juaj

pos vegimit të fjalës!

12.

Nga flokët e arta
drita shndërrohej në Diell

e prej andej
prore i kujtoj
Orët e Maleve tona.

Herë herë më lidhet
në mërgatë
me vajzën pllavushkë
që shkoi nga bota
pas dymbjetë viteve
duke u kacafytur
për mua
me prindët e vet,

e sa të tjera që kalirojnë
mbi erërat e qiellit

e nuk e di
nëse janë të parat
apo amazonat e këngës,

muzat e lirisë!

E ARTA VJESHTË

Vdekja
nuk është vjeshtë
me ngjyrat e arta
të hijes e të dritës,

ajo dridhet
në një gjeth të zverdhur
në vibrimet vjetore
shportave të dhembjes,

është mbledhja e artë
e të gjitha meditimeve
rezultatit të ndenjave

e grumbullimit të gjërave
apo e medimeve
deri në skajin e ngjyrave
nëpër furtunë erërash…

Kjo është vjeshta
e të korrurave tona
prej tri stinëve,

bjerret dikur ngadalë
nga të gjitha fjalët!

TË KORRAT E ARTIT

Disa pjeken përpara
disa pjeken pas kohe,

vjeshta e zgjatë dorën
të mbeldhë të korrat e saja
para dimrit…

Të gjitha krijimet
e artit të gjërë dhe lirikës
shprehin aureolat e bukurisë
në këtë stinë…

Pëpiqemi që ti mbledhim
tingujt e vegjël të melodisë
te bjeshkët e mendimeve,

e t`i masim përherë
me dridhjet e zemrës!…

Zemra e ndjenë
valën e gjërave
sytë e mbasin
dridhjen e territ e të dritës,

veshët i marrin
zërat e largët
para dhe pas kodrave të shiqimit,

gjithçka peshon
pastaj mendja jonë,

e shpirti është ndjenja më e lartë-
i ndjenë fjalët e pathëna
edhe të thëna…

janë të korrat e artit
të korrat e fatit!…

Total
0
Shares
Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.

Postime të Lidhura