ORA E ZEMRËS

ORA E ZEMRËS

Nga Mehmetali Rexhepi

Si rëndom e shikoi orën e murit. Ishte e qetë. Tak-taket e akrepave ishin shurdhuar. Kishin shënuar kohën vetëm deri aty ku kishte ndaluar rrotullimi. Dita kish vajtur në shfaqjen e vet… Si kurdo herë ajo merrte me vete disa fragmente të dritës dhe, linte ca nuanca të hijeve, që sillnin përgjumjen.

E pa qartë lajthitjen e pozitës tij të shtrirë kundruall ditës. Duhej ta kurdiste orën e heshtur, ngase edhe ai kishte mbetur i pakurdisur. Atij i lypej ta shënonte ditën me diçka; sepse diçkaje duhej t`i shërbente… Po nuk i shërbeu një diçkaje, dita gjësendet e shpalosura i merrte me vete dhe i mbështillte me ngjyrën e natës e i hidhte tutje… Ku? Gjithsesi, diku, tek dikush? Tek kush? Atje ku mund të arrinte pakës më parë, por copat e dhuntive  zhbëheshin menjëherë…

–  Ku, si? –  i doli një shtytje…

– Atje ku nuk je, ku nuk ke vrapuar të jesh, t`i kapësh diçka, aq sa mund të shënonte ora jote…

 – Ora e shpirtit tënd të është kurdisur… – I shkreptiu rrezja që shqeu retë e një vete të pa njohur. Pohimi e shkundi habinë në pamjet e amullta të Motit. Ishte i përgjithësuar konstatimi i rrezes reflektuese të asaj vete, që ndonjëherë i fshehkej autoritetit tij të këmbëngultë. Ajo nuk dukej, nuk paraqitej, vëzhgonte e heshtur… Përse? Ndoshta për shkakun e mospërfilljeve të shpeshta, ose përfilljes së përciptë, të mangët, të pjesshme, të vetë-mjaftueshme?…

– Më pohove se ora e shpirtit tënd të është kurdisur…?

– A më thua nga kush më kurdisej kjo orë e paralizuar?!

– Lype dhe gjeje vet kurdisjen! – i tha veta, hija pa diell.

– Pra, si t`ia bëj?

– Dil në rreze dhe, do t`i kesh shkëlqimin e hijen…

Ishte një këshillë e rëndomtë  që, nuk i mbushi mendjen për asgjë; madje iu duk cinike.

***

Kësaj të diele i jepte pak më tepër liri shtrirjes. Mos lëvizja i aludoi paralizën, gjendje të palëvizshme!

– Sa shpejt më përplasen mendimet e liga!- pohoi.

– Paralizë!Të bëhesh barrë e shtratit, barrë e të tjerëve… Trup i prerë, trup pa dinamikë, lis pa gjethe, që nuk i fëshfërijnë pa degë, as u matet gjatësia me hije, cung i kalbur, i flashkët për qëndresë shtrëngatash, as për mbajtje çerdhesh për lejlekë, as…

Iu kujtua, ia përmendën zorrët, se darkën e kishte ngrënë si duke grabitur, pa i përtypur kafshatat, sikur të ndiqej nga dikush që ka për ta kapur e ndëshkuar padhembshëm.

– Për çfarë do të më ndiqte ai ose akëcili sish?

Sërish i mbushte mendjen vetës se nuk kishte shkak për t`u ndjekur nga askush…

– Por, fijen e dyshimit po ma bën tra! – iu drejtua dytëshorit në prapavijë.

Mirëpo, do ta ketë goditur ndokënd publikisht me diskurset e tij për fëlliqje virtytesh… Mbase?… Thuajse vetëm atij i paskan mbetur në dorë  frerët e drejtimit të qerres me politi-kuaj të azdisur?… Por, duhej t`ia mprehte tehun kosës për ferrat e së keqes. Gjasa ia drejtonte gishtin, që edhe këtij t`i kthehej kosa e mprehtë deri në asht. E thoshte dendur: mendoj se ora ime është e kurdisur nga dikush: kur duhet të bie, kur të fle, kur të zgjohem dhe, padëshirueshëm zë pusi në ëndrra! E lidhur pazgjidhshëm me ndonjë kipc, që të mos mbetej kopje e dytë, ndaj  kipci do të mëtojë ngufatjen e së parës, sikurse mbrëmë ngufatja e zorrëve me të ngrëna, aq sa të pëlcisnin ato si tullumbace festash… Sapo ngrehte kokë veta nën ëndjen e tij, i jepte një të shtyrë  mënjanimit me diskursin e përshtatjes për ëndjen. Kush e kishte kurdisur të gllabëronte aq shumë? Çfarë iu ofrua e nuk e sprapsi në darkën e mbrëmshme? Fijezave të lukthit iu pamundësohej thithja e lëndës së mbingarkuar. Tretja përmes rrotullimeve të shpeshta e trazonte Lumoren e qetë.

***

Pas shumë rrotullimesh arriti në një xhungël të papërcaktuar… I ngjante Amazonës?… Në stomin e një pellgu filluan t`i ngrohen këmbët brenda dy nofullave vigane; pastaj nën butësinë e mesit anash me thepa të rëndë shkëmborë, një tërheqje fryme e jargësh prej lymi, ia paloste krahët me shtrëngim të dyanshëm drejt një kanali gjembor, rrethuar me rrëshirë të trashë acidi…Një  forcë tërheqëse, gjithnjë e më shtrënguese e gllabëronte deri te koka, së cilës po i merrej edhe fryma e fundit dhe, errësohej shikimi!… Çdo lëvizje për dalje nga ato darë e tërhiqte, e shtrëngonte më fort, e fuste më thellë, thellë e më thellë!… As britma, as klithje… Zot o Zot çfarë tërhiqje kishte kjo baltë e gjallë, me zhguall të stolisur me arabeska në tërë gjatësinë e vijës saj rrotulluese, elastike, përdredhëse, lëmsh mbështjellës!… Shpejt ajo baltë lëvizëse mori trajtën e një litari anijesh, sakaq litari u shndërrua në përbindësh, në anakondë!… Britmat treteshin nën mure jargësh e zhgualli të trashë…

Inserti i këtillë i kishte përpirë të tjerat inserte, kur zgjimi ia zgjidhi litarin ankthit të tij.

Djersë dhe lirim gazrash…

***

Në qoshen vertikale të dhomës, një merimangë zbriste dhe ngjitej drejt trekëndëshit të tavanit, nëpërmjet fijes së perit që e prodhonte vet. Fijen e zgjaste dhe e shkurtonte, sipas strategjisë të cilën ia lypte pikë-caku. Një mënyrë jete e pa vënë re gjithaq, por e spikatur për strategji kurthesh! Ja çfarë dhuntie i kushtëzoi evolucioni një insekti ngjyre të zezë! Mënyrë jetese me kurthe  ose me viktima kurthesh! Krejtësisht e rëndomtë për evolucionin, por e pa rëndomtë për karakterin e njeriut. Kurthet e tilla njerëzore brenda llojit intriguan drama dhe dramat tragjedi; tragjedi fronesh e karrigesh… Kush kujt i modeloi kurthin: insekti njeriut a njeriu insektit? Insekti ka shtytje instiktive ekzistenciale… Po njeriu? Njeriu ka mësymjen e pangopur të lakmisë… Padyshim qytetërimi i përsosi kurthet dhe, pikërisht mbi kurthe të kurdisura u kurthua mijëvjeçarëve! Kësisoj ka për të ndodhur përderisa mënjanohet Zoti i Vërtetë; përderisa njeriu mëton të bëhet Zot vetë; përderisa e thërret Zotin veçse çasteve të apokalipsit, madje i prinë mëtimit, që evolucionit t`i shartojë çfarëdo vullnetesh të veta?!…

– Çfarë janë ato vullnete? – pyeti sikur të kishte përballë një bashkëbisedues.

Aty për aty reflektoi se kjo pyetje ishte naive dhe, nuk duhej t`i drejtohej askujt. Megjithatë, përgjigja nuk i mungoi prej dytëshorit:

– Janë vullnete të asisoj, të cilat nuk mund t`i bartë as kurrizi, as shpirti i jetës… – dhe vijoi:

– Aso, aso vullnetesh, që e çartin evolucionin dhe, ajo natyrë e çartur paparashikueshëm egërson ose robotizon njeriun?!

U rrotullua në krahun tjetër dhe u mbulua me jorganin e heshtjes.

***

Kur pa orën e ndalur moria e reflektimeve iu dendësua dhe, po i silleshin në kokë sikurse plima e sorrave grindavece drejt një caku pa marrëveshje. E kishte lënë ditën vetëm, pa pjesëmarrjen e tij, për t`i dhuruar së bashku me të copat e dhuntive verës… Çka mund t`i merrte stinës? Me përsiatjet e tija nuk i merrte asgjësend. Enigma e kurdisjes është universale… Si e tillë doemos është gllabëruese… Megjithatë, kjo e diel i dukej e gjatë, nata e kishte torturuar; ëndja kafshërore ia kishte fryrë zorrët tej mase. Një refleks i mënjanoi reflektimet tjera dhe i përmendi ëndjen. Si duket kjo qenka imja, e brendshme, askush nuk ma paska kurdisur… Shija… Deshi ta plotësonte konstatimin për shijen, por iu ngatërrua perceptimi i pa saktësuar për masën; mandej pozita e shtrirë i sillte vrushkuj të përzier: muzg-drite. Jashtë dritores tij rridhnin  ndodhitë, ngjarjet, gjësendet, ngjyrat, intrigat, përballjet, epshet për shuarje, trajtat e pandemisë, sherret, kërkimet e të urtëve të globit për t`i frenuar numrat e shuarjes të jetëve dhe, tjetërsimi i dhimbjes në numra…

Mbulesën e kredhjeve të thella ia shkundi thirrja e Lumores për pirjen e vonuar të kafesë. Para se të zbriste në katin e parë deshi t`i dëftonte dytëshorit për shijen dhe krupën e vet, por ndoshta do të përhapej renditja për ta kategorizuar tek të pangopurit dhe tha:

– Lëre mos e nga!

 – Si më gatoi Zoti i evolucionit të mos më ngopen as shqisat e të parit?

Zoti e përsosi njeriun, duke i dhënë gjithçka nga pak prej të bukurës dhe të shijshmes…

– Domethënë më la mundësinë veçse t`i provoj nga pak të mirat, të bukurën, të këndshmen, të shijshmen, por pa u ngopur me to… – këtë përsiatje nuk ia shpërfaqi Lumores.

Tërë perceptimet e sotme i lidheshin për orën e prapa ngelur. Jashtë sferës së përsiatjeve të tij shkëlqimi dritësor ishte lëbyrës.

***

– Lumore sot e kam vënë re se sa paskam qenë i lidhur për orën e murit të dhomës tonë!

– Ti ke dhe orën e dorës, celularin, çka po të lidh  kaq ajo farë ore klasike?

– Nuk e shpjegoj dot…  – vazhdoi:

-Ndoshta ato tak-take akrepash ishin shenjat e fillimit të frymëmarrjeve tona të përbashkëta?…

– T`i marrtë t` ligat! – Po, por… – Lumorja paksa hezitoi:

– Unë… Unë… U frikësova për atë orën tënde të madhe, ajo të mos ndalet, ajo!… Ora e shtëpisë, pak punë është kjo!

Për  një çast e kaploi habia…

–  Cila mund të ishte  ajo orë e madhe e shtëpisë, së cilës mund t`i ndaleshin akrepat?!

E kuptoi, por  thjesht nuk  deshi t`ia tumirte atë parandjenjë të brishtë gruas së kurorës.

Total
0
Shares
Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.

Postime të Lidhura